proper noun · femininefirst declension
Nortia
Nortia f sg (genitive Nortiae)
Classical[ˈnɔr.ti.a]Ecclesiastical[ˈnɔr.t͡si.a]
Meaning
- femininesingularAn Etruscan goddess of fate, worshipped in Volsinii
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Nortia | — |
| genitive | Nortiae | — |
| dative | Nortiae | — |
| accusative | Nortiam | — |
| ablative | Nortiā | — |
| vocative | Nortia | — |
Nortĭa or Nurtĭa, ae, f.,
I. a goddess of the Volsinii, prob. Fortuna:
quam alii Sortem asserunt, Nemesimque nonnulli, Tychenque quam plures, aut Nortiam, Mart. Cap. 1, § 88: in templo Nortiae Etruscae Deae, Liv. 7, 3, 7: si Nortia Tusco Favisset, i. e. Sejanus, Juv. 10, 74; Tert. Apol. 24.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Nōrtia ae, f
for * Ne-vortia; ne+VERT-, an Etruscan goddess of Fortune , L., Iu.
Origins
From Etruscan.