adjectivefirst/second-declension adjective
nīnevītus
nīnevītus (feminine nīnevīta, neuter nīnevītum)
Classical[niː.nɛˈwiː.tʊs]Ecclesiastical[ni.neˈviː.tus]
Meaning
- adjectivecapitalizedsometimesNinevite; from Nineveh (ancient city in Assyria) (of a person)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | nīnevītus | nīnevīta | nīnevītum |
| genitive | nīnevītī | nīnevītae | nīnevītī |
| dative | nīnevītō | nīnevītae | nīnevītō |
| accusative | nīnevītum | nīnevītam | nīnevītum |
| ablative | nīnevītō | nīnevītā | nīnevītō |
| vocative | nīnevīte | nīnevīta | nīnevītum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | nīnevītī | nīnevītae | nīnevīta |
| genitive | nīnevītōrum | nīnevītārum | nīnevītōrum |
| dative | nīnevītīs | nīnevītīs | nīnevītīs |
| accusative | nīnevītōs | nīnevītās | nīnevīta |
| ablative | nīnevītīs | nīnevītīs | nīnevītīs |
| vocative | nīnevītī | nīnevītae | nīnevīta |