noun · femininefirst declension
nautea
nautea f (genitive nauteae)
Classical[ˈnau̯.te.a]Ecclesiastical[ˈnaːu̯.te.a]
Meaning
- femininebryony (used in tanning)
- feminineooze, tan liquor
[Philaenium] Dic amabo, an fetet anima uxoris tuae? [Demanenetus] Nauteam / bibere malim, si necessum sit, quam illam oscularier.
c. 209 BCE, Plautus, Asinaria 5.2.44–45[Leaena] […] nam omnium unguentum odor prae tuo nautea est, / tu mihi stacta, tu cinnamum, tu rosa, / tu crocinum et casia es, tu telinum […]
c. 190 BCE, Plautus, Curculio 101
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | nautea | nauteae |
| genitive | nauteae | nauteārum |
| dative | nauteae | nauteīs |
| accusative | nauteam | nauteās |
| ablative | nauteā | nauteīs |
| vocative | nautea | nauteae |
nautĕa, ae, f., = ναυτία (another form for ναυσία). *
I. A qualm, nausea: nauteam facere, Plaut. ap. Paul. ex Fest. p. 165 Müll.—
II. An offensive liquid, perh. bilgewater = sentina:
nautea est aqua de coriis, vel, quod est verius, aqua de sentinā, dicta a nautis, Non. 8, 6: nauteam Bibere malim, si necessum est, quam illanc oscularier, Plaut. As. 5, 2, 44; id. Curc. 1, 2, 5: hircus unctus nauteā, id. Cas. grex. fin.—(Acc. to Opilius Aurelius ap. Paul. ex Fest. p. 165 Müll., nautea is a plant used by tanners: nauteam ait Opilius Aurelius herbam esse granis nigris, quā coriarii utuntur, a nave ductum nomen, quia nauseam facit, permutatione T et S; cf. ib. p. 164 ib.) Origins
Suggested to be from Proto-Indo-European *kneh₂-, if the form nōtia is the original one.