noun · neutersecond declension
naufragium
naufragium n (genitive naufragiī or naufragī)
Classical[nau̯ˈfra.ɡi.ũː]Ecclesiastical[nau̯ˈfraː.d͡ʒi.um]
Meaning
- neutershipwreck
- neuterpoeticstorm
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | naufragium | naufragia |
| genitive | naufragiī naufragī | naufragiōrum |
| dative | naufragiō | naufragiīs |
| accusative | naufragium | naufragia |
| ablative | naufragiō | naufragiīs |
| vocative | naufragium | naufragia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- naufragium facere
- to be shipwrecked.
- naufragium colligere (Sest. 6. 15)
- to collect the wreckage.
naufrăgĭum, ii, n. for navifragium, from navis-frango,
I. a shipwreck.
I. Lit.:
multi naufragia fecerunt, Cic. Fam. 16, 9, 1: naufragio perire, id. Deiot. 9, 25: naufragio interire, Caes. B. C. 3, 27: naufragio interceptus, Tac. A. 14, 3; Flor. 3, 10, 7: nullum conferri posse Naufragium velis ardentibus, Juv. 12, 22: pati, Sen. Herc. Oet. 118.—Prov.: naufragia alicujus ex terrā intueri, to behold the ruin of others from a position of safety, Cic. Att. 2, 7, 4 (cf. Lucr. 2, 1): naufragium in portu facere, i. e. to fail when on the verge of success, Quint. Decl. 12, 23.—B. Poet., transf.
1. A storm:
naufragiis magnis multisque coörtis, Lucr. 2, 552.—2. The remains of a shipwreck, a wreck:
Eurus Naufragium spargens operit freta, Sil. 10, 323.—II. Trop., shipwreck, ruin, loss, destruction:
naufragium fortunarum, Cic. Rab. Perd. 9, 25: luculenti patrimonii, id. Phil. 12, 8, 19: rei familiaris, id. Fam. 1, 9, 5: cum Gallica gens per Italiam naufragia sua latius traheret, defeats, Flor. 1, 13, 19: tabula ex naufragio, lit. a plank on which a shipwrecked person saves himself; hence, a means of deliverance, a solace, Cic. Att. 4, 18, 3.—B. Transf., the shattered remains, a wreck:
naufragia Caesaris amicorum, Cic. Phil. 13, 2, 3: colligere naufragium rei publicae. id. Sest. 6, 15: credo mollia naufragiis litora posse dari, Ov. P. 1, 2, 62; 2, 9, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
naufragium ī, n
navis + FRAG-, a shipwreck : multi naufragia fecerunt.—Prov.: istorum naufragia ex terrā intueri, in safety behold their ruin .—Fig., shipwreck, ruin, loss, destruction : fortunarum: gloriae factum: tabula ex naufragio, a plank from a wreck.—The shattered remains, wreck, remnants : naufragia Caesaris amicorum: rei p.: Mollia naufragiis litora posse dari, O.
Origins
- Proto-Indo-European*(s)neh₂-
- Proto-Indo-European*néh₂us
- Proto-Italic[Term?]
- Latinnaufragium
Proto-Indo-European *bʰreg- Proto-Indo-European *-né- Latin frangō Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin fragium Latin naufragium From nāvis (“ship”) + fragium.
Descendants
- Catalannaufragi
- Englishnaufrageous
- Englishnaufragous
- Frenchnaufrage
- Italiannaufragio
- Occitannaufragi
- Portuguesenaufrágio
- Romaniannaufragiu
- Spanishnaufragio
- Galiciannaufraxio
In English words that came into English from naufragium
- naufragousnaufragium