noun · neutersecond declension
myrtētum
myrtētum n (genitive myrtētī)
Classical[myrˈteː.tũː]Ecclesiastical[mirˈtɛː.tum]
Meaning
- myrtle grove
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | myrtētum | myrtēta murtēta |
| genitive | myrtētī murtētī | myrtētōrum murtētōrum |
| dative | myrtētō murtētō | myrtētīs murtētīs |
| accusative | myrtētum | myrtēta murtēta |
| ablative | myrtētō murtētō | myrtētīs murtētīs |
| vocative | myrtētum | myrtēta murtēta |
myrtētum (murtētum), i, n. (collat. form, myrtēta, ae, f., Plaut. Fragm. ap. Prisc. p. 625 P.) [myrtus],
I. a place full of myrtles, a myrtle-grove:
quasi pineis murteta item ego vos virgis circumvinciam, Plaut. Rud. 3, 4, 27: collis vestitus oleastro ac murtetis, Sall. J. 48, 3: litora myrtetis laetissima, Verg. G. 2, 112.—In the neighborhood of Baiae there was such a myrtle-grove, where a warm, sudorific vapor rose from the earth, Cels. 2, 17; cf. id. 3, 21; Hor. Ep. 1, 15, 5.Origins
Ancient Greek μύρτος (múrtos)bor. Latin myrtus Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin -tum Latin -etum Latin myrtētum From myrtus (“myrtle”) + -etum (“grove”).
In English words that came into English from myrtētum
- myrtetummyrtētum