LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

muttum

muttum n (genitive muttī)
Classical[ˈmʊt.tũː]Ecclesiastical[ˈmut.tum]

Meaning

  1. neuterA mutter, a grunt

Declension

declension
formsingularplural
nominativemuttummutta
genitivemuttīmuttōrum
dativemuttōmuttīs
accusativemuttummutta
ablativemuttōmuttīs
vocativemuttummutta

muttum, i, n.,
I. a mutter, a grunt: muttum, γρῦ, Gloss. Vet.: non audet dicere muttum, Lucil.: proverbialiter dicimus, muttum nullum emiseris, id est, verbum, Cornutus ad Pers. 1, 119.

Origins

Backformation from muttīre (“to mutter, murmur, talk quietly”). Of onomatopoeic origin; "make a mu-noise," possibly dating back to Proto-Indo-European *mū- (“lips, muzzle”); compare mūtus or mussō. See also Proto-Germanic *mūlō, English mutter.

Gallo-Romance
  • Catalanmot
  • Frenchmotfrom Old French mot
  • Occitanmotfrom Old Occitan mot
  • Poitevin-Saintongeaismotfrom Old French mot
Insular Romance
  • Sardinianmutu
Italo-Romance
  • Italianmotto
  • Sicilianmuttu
Gallo-Italic
  • Piedmontesemòt

Quick answers

What does muttum mean in Latin?
muttum, a noun, means “A mutter, a grunt”.
What is the genitive of muttum?
The genitive singular is muttī. muttum is neuter, second declension.
How do you pronounce muttum?
In classical Latin, [ˈmʊt.tũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmut.tum].