noun · masculinethird declension
mussitātor
mussitātor m (genitive mussitātōris)
Classical[mʊs.sɪˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[mus.siˈtaː.tor]
Meaning
- mutterer
- grumbler
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mussitātor | mussitātōrēs |
| genitive | mussitātōris | mussitātōrum |
| dative | mussitātōrī | mussitātōribus |
| accusative | mussitātōrem | mussitātōrēs |
| ablative | mussitātōre | mussitātōribus |
| vocative | mussitātor | mussitātōrēs |
mussĭtātor, ōris, m. id.,
I. a silent person, a mutterer, Vulg. Isa. 29, 24; cf. mussitator, ὀπογογγυστής, Vet. Gloss.—
II. A grumbler:
mussitatores discent legem, Vulg. Isa. 29, 24.Origins
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin mussitō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin mussitātor From mussitō + -tor.