verbfirst conjugation
mortificō
mortificō (present infinitive mortificāre, perfect active mortificāvī, supine mortificātum)
Classical[mɔrˈtɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[morˈtiː.fi.ko]
Meaning
- to kill or mortify
- to destroy
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mortificō | mortificābam | mortificābō | mortificāvī | mortificāveram | mortificāverō mortificārō |
| 2nd sg. | mortificās | mortificābās | mortificābis | mortificāvistī mortificāstī | mortificāverās mortificārās | mortificāveris |
| 3rd sg. | mortificat | mortificābat | mortificābit | mortificāvit | mortificāverat mortificārat | mortificāverit mortificārit |
| 1st pl. | mortificāmus | mortificābāmus | mortificābimus | mortificāvimus | mortificāverāmus | mortificāverimus mortificārimus |
| 2nd pl. | mortificātis | mortificābātis | mortificābitis | mortificāvistis mortificāstis | mortificāverātis mortificārātis | mortificāveritis mortificāritis |
| 3rd pl. | mortificant | mortificābant | mortificābunt | mortificāvērunt mortificāvēre, mortificārunt | mortificāverant mortificārant | mortificāverint mortificārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mortificem | mortificārem | mortificāverim mortificārim | mortificāvissem mortificāssem |
| 2nd sg. | mortificēs | mortificārēs | mortificāverīs | mortificāvissēs mortificāssēs |
| 3rd sg. | mortificet | mortificāret | mortificāverit mortificārit | mortificāvisset mortificāsset |
| 1st pl. | mortificēmus | mortificārēmus | mortificāverīmus mortificārīmus | mortificāvissēmus mortificāssēmus |
| 2nd pl. | mortificētis | mortificārētis | mortificāverītis mortificārītis | mortificāvissētis mortificāssētis |
| 3rd pl. | mortificent | mortificārent | mortificāverint mortificārint | mortificāvissent mortificāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | mortificor | mortificābar | mortificābor |
| 2nd sg. | mortificāris mortificāre | mortificābāris mortificābāre | mortificāberis mortificābere |
| 3rd sg. | mortificātur | mortificābātur | mortificābitur |
| 1st pl. | mortificāmur | mortificābāmur | mortificābimur |
| 2nd pl. | mortificāminī | mortificābāminī | mortificābiminī |
| 3rd pl. | mortificantur | mortificābantur | mortificābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | mortificer | mortificārer |
| 2nd sg. | mortificēris mortificēre | mortificārēris mortificārēre |
| 3rd sg. | mortificētur | mortificārētur |
| 1st pl. | mortificēmur | mortificārēmur |
| 2nd pl. | mortificēminī | mortificārēminī |
| 3rd pl. | mortificentur | mortificārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | mortificā | mortificāre |
| pres. 2nd pl. | mortificāte | mortificāminī |
| fut. 2nd sg. | mortificātō | mortificātor |
| fut. 3rd sg. | mortificātō | mortificātor |
| fut. 2nd pl. | mortificātōte | — |
| fut. 3rd pl. | mortificantō | mortificantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | mortificāre | mortificārī |
| perfect infinitive | mortificāvisse mortificāsse | mortificātum esse |
| future infinitive | mortificātūrum esse | mortificātum īrī |
| present participle | mortificāns | — |
| perfect participle | — | mortificātus mortificāta, mortificātā, mortificātae, mortificātam, mortificātārum, mortificātās, mortificātī, mortificātōrum, mortificātōs |
| future participle | mortificātūrus mortificātūra, mortificātūrā, mortificātūrae, mortificātūram, mortificātūrārum, mortificātūrās, mortificātūre, mortificātūrī, mortificātūrīs, mortificātūrō, mortificātūrōrum, mortificātūrōs, mortificātūrum | mortificandus mortificanda, mortificandā, mortificandae, mortificandam, mortificandārum, mortificandās, mortificande, mortificandīs, mortificandōrum, mortificandōs |
gerundmortificandī, mortificandō, mortificandumsupinemortificātum, mortificātū
mortĭfĭco, 1, v. a. mortificus,
I. to kill, destroy (eccl. Lat.):
caro mortificatur, Tert. Res. Carn. 37.—Transf., to mortify, subject, reduce to weakness: membra, Vulg. Col. 3, 5: facta carnis, id. Rom. 8, 13; cf. id. ib. 7, 4.Origins
- Proto-Indo-European*mer-
- Proto-Indo-European *mértis ~*mr̥téys
- Proto-Italic*mortis
- Latinmortificō
Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin mortificō From mors (“death”) + -ficō (“-fy”).
Borrowed
- Catalanmortificar
- Englishmortify
- Frenchmortifier
- Italianmortificare
- Portuguesemortificar
- Romanianmortifica
- Spanishmortificar
Inherited
- Spanishamortiguarfrom Old Spanish mortiguar
- Old Galician-Portuguesemortevegar
In English words that came into English from mortificō
- mortifymortificō
- mortificationmortificātiō