LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

mortificō

mortificō (present infinitive mortificāre, perfect active mortificāvī, supine mortificātum)
Classical[mɔrˈtɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[morˈtiː.fi.ko]

Meaning

  1. to kill or mortify
  2. to destroy

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.mortificōmortificābammortificābōmortificāvīmortificāverammortificāverō
mortificārō
2nd sg.mortificāsmortificābāsmortificābismortificāvistī
mortificāstī
mortificāverās
mortificārās
mortificāveris
3rd sg.mortificatmortificābatmortificābitmortificāvitmortificāverat
mortificārat
mortificāverit
mortificārit
1st pl.mortificāmusmortificābāmusmortificābimusmortificāvimusmortificāverāmusmortificāverimus
mortificārimus
2nd pl.mortificātismortificābātismortificābitismortificāvistis
mortificāstis
mortificāverātis
mortificārātis
mortificāveritis
mortificāritis
3rd pl.mortificantmortificābantmortificābuntmortificāvērunt
mortificāvēre, mortificārunt
mortificāverant
mortificārant
mortificāverint
mortificārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.mortificemmortificāremmortificāverim
mortificārim
mortificāvissem
mortificāssem
2nd sg.mortificēsmortificārēsmortificāverīsmortificāvissēs
mortificāssēs
3rd sg.mortificetmortificāretmortificāverit
mortificārit
mortificāvisset
mortificāsset
1st pl.mortificēmusmortificārēmusmortificāverīmus
mortificārīmus
mortificāvissēmus
mortificāssēmus
2nd pl.mortificētismortificārētismortificāverītis
mortificārītis
mortificāvissētis
mortificāssētis
3rd pl.mortificentmortificārentmortificāverint
mortificārint
mortificāvissent
mortificāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.mortificormortificābarmortificābor
2nd sg.mortificāris
mortificāre
mortificābāris
mortificābāre
mortificāberis
mortificābere
3rd sg.mortificāturmortificābāturmortificābitur
1st pl.mortificāmurmortificābāmurmortificābimur
2nd pl.mortificāminīmortificābāminīmortificābiminī
3rd pl.mortificanturmortificābanturmortificābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.mortificermortificārer
2nd sg.mortificēris
mortificēre
mortificārēris
mortificārēre
3rd sg.mortificēturmortificārētur
1st pl.mortificēmurmortificārēmur
2nd pl.mortificēminīmortificārēminī
3rd pl.mortificenturmortificārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.mortificāmortificāre
pres. 2nd pl.mortificātemortificāminī
fut. 2nd sg.mortificātōmortificātor
fut. 3rd sg.mortificātōmortificātor
fut. 2nd pl.mortificātōte—
fut. 3rd pl.mortificantōmortificantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemortificāremortificārī
perfect infinitivemortificāvisse
mortificāsse
mortificātum esse
future infinitivemortificātūrum essemortificātum īrī
present participlemortificāns—
perfect participle—mortificātus
mortificāta, mortificātā, mortificātae, mortificātam, mortificātārum, mortificātās, mortificātī, mortificātōrum, mortificātōs
future participlemortificātūrus
mortificātūra, mortificātūrā, mortificātūrae, mortificātūram, mortificātūrārum, mortificātūrās, mortificātūre, mortificātūrī, mortificātūrīs, mortificātūrō, mortificātūrōrum, mortificātūrōs, mortificātūrum
mortificandus
mortificanda, mortificandā, mortificandae, mortificandam, mortificandārum, mortificandās, mortificande, mortificandīs, mortificandōrum, mortificandōs
gerundmortificandī, mortificandō, mortificandumsupinemortificātum, mortificātū

mortĭfĭco, 1, v. a. mortificus,
I. to kill, destroy (eccl. Lat.): caro mortificatur, Tert. Res. Carn. 37.—Transf., to mortify, subject, reduce to weakness: membra, Vulg. Col. 3, 5: facta carnis, id. Rom. 8, 13; cf. id. ib. 7, 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*mer-
  2. Proto-Indo-European *mértis ~*mr̥téys
  3. Proto-Italic*mortis
  4. Latinmortificō

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin mortificō From mors (“death”) + -ficō (“-fy”).

Borrowed
  • Catalanmortificar
  • Englishmortify
  • Frenchmortifier
  • Italianmortificare
  • Portuguesemortificar
  • Romanianmortifica
  • Spanishmortificar
Inherited
  • Spanishamortiguarfrom Old Spanish mortiguar
  • Old Galician-Portuguesemortevegar

In English words that came into English from mortificō

  • mortifymortificō
  • mortificationmortificātiō

Quick answers

What does mortificō mean in Latin?
mortificō, a verb, means “to kill or mortify; to destroy”.
What are the principal parts of mortificō?
mortificō, mortificāre, mortificāvī, mortificātum (first conjugation).
How do you pronounce mortificō?
In classical Latin, [mɔrˈtɪ.fɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [morˈtiː.fi.ko].
Where does mortificō come from?
Proto-Indo-European *mer- → Proto-Indo-European *mértis ~ *mr̥téys → Proto-Italic *mortis → Latin mortificō.