proper noun · masculinesecond declension
Monimus
Monimus m sg (genitive Monimī)
Classical[ˈmɔ.nɪ.mʊs]Ecclesiastical[ˈmɔː.ni.mus]
Meaning
- masculinesingularA Macedonian officer
- masculinesingularA philosopher of Syracuse
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Monimus | — |
| genitive | Monimī | — |
| dative | Monimō | — |
| accusative | Monimum | — |
| ablative | Monimō | — |
| vocative | Monime | — |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Μόνιμος (Mónimos).