noun · femininefirst declension
monarchia
monarchia f (genitive monarchiae)
Classical[mɔˈnar.kʰi.a]Ecclesiastical[moˈnar.ki.a]
Meaning
- Late Latinfemininemonarchy (absolute rule)
- Late Latinfemininethe unity of God.
ita trinitas per consertos et connexos gradus a patre decurrens et monarchiae nihil obstrepit et oeconomiae statum protegit.
In this way the Trinity, proceeding by intermingled and connected degrees from the Father, in no respect challenges the monarchy, while it conserves the quality of the economy.c. 160 CE – c. 225 CE, Tertullianus, ADVERSUS PRAXEAN VIII
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | monarchia | monarchiae |
| genitive | monarchiae | monarchiārum |
| dative | monarchiae | monarchiīs |
| accusative | monarchiam | monarchiās |
| ablative | monarchiā | monarchiīs |
| vocative | monarchia | monarchiae |
mŏnarchĭa, ae, f., = μοναρχία,
I. absolute rule, monarchy (post-class. for unius dominatio, imperium singulare, regnum, regalis potestas), Capitol. Max. and Balb. 14; Tert. adv. Prax. 14; Lact. 1, 5, 23.
Origins
From Ancient Greek μοναρχία (monarkhía).
Descendants
- Catalanmonarquia
- Frenchmonarchiefrom Old French monarchie
- Englishmonarchyfrom Old French monarchie
- Italianmonarchia
- Portuguesemonarquia
- Romanianmonarhie
- Spanishmonarquía
- Asturianmonarquía