noun · masculinethird declension
mirmillō
mirmillō m (genitive mirmillōnis)
Classical[mɪrˈmɪl.loː]Ecclesiastical[mirˈmil.lo]
Meaning
- a kind of gladiator, known for wearing a Gallic helmet with the image of a fish
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mirmillō | mirmillōnēs murmillōnēs, myrmillōnēs |
| genitive | mirmillōnis murmillōnis, myrmillōnis | mirmillōnum murmillōnum, myrmillōnum |
| dative | mirmillōnī murmillōnī, myrmillōnī | mirmillōnibus murmillōnibus, myrmillōnibus |
| accusative | mirmillōnem murmillōnem, myrmillōnem | mirmillōnēs murmillōnēs, myrmillōnēs |
| ablative | mirmillōne murmillōne, myrmillōne | mirmillōnibus murmillōnibus, myrmillōnibus |
| vocative | mirmillō | mirmillōnēs murmillōnēs, myrmillōnēs |
mirmillo (murmillo, myrmillo), ōnis, m. μορμύλος,
I. a kind of gladiator that used to fight with a Thracian (Threx), or a net-fighter (retiarius), and wore a Gallic helmet, with the image of a fish for a crest (whence the name):
retiario pugnanti adversus mirmillonem cantatur: Non te peto, piscem peto, quid me fugis, Galle? quia mirmillonicum genus armaturae Gallicum est, ipsique mirmillones ante Galli appellabantur, in quorum galeis piscis effigies inerat, Paul. ex Fest. s. v. retiario, p. 284 and 285 Müll.: ille autem ex myrmillone dux, ex gladiatore imperator, Cic. Phil. 3, 12, 31; 5, 7, 20; 6, 4, 10; 6, 7, 13; 12, 8, 20; Quint. 6, 3, 61; Sen. Prov. 4, 4; Suet. Ner. 30; Amm. 16, 12, 49; 23, 6, 83; Inscr. Grut. 334, 3; Inscr. Orell. 25, 66; Inscr. Marin. Fratr. Arval. p. 165, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mirmillō see myrmillō.
Origins
From Ancient Greek μόρμυλος (mórmulos), a variant of μορμύρος (mormúros, “striped seabream, Lithognathus mormyrus”).