proper noun · masculinesecond declension
Minucius1
Minucius m sg (genitive Minuciī or Minucī)
Classical[mɪˈnʊ.ki.ʊs]Ecclesiastical[miˈnuː.t͡ʃi.us]
Meaning
- masculinesingularMarcus Minucius Rufus, a Roman consul
- masculinesingularMarcus Minucius Augurinus, a Roman politician
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Minucius | — |
| genitive | Minuciī Minucī | — |
| dative | Minuciō | — |
| accusative | Minucium | — |
| ablative | Minuciō | — |
| vocative | Minucī | — |
Mĭnŭcĭus (Minut-), i, m.; Mĭnŭ-tĭa (Minuc-), ae, f.,
I. the name of a Roman gens, of whom,
1. M. Minucius Rufus, magister equitum under the dictator Fabius Maximus Cunctator, Liv. 22, 8, 6; Nep. Hann. 5, 3; Sil. 7, 386.—
2. Another, Luc. 6, 126.—
3. Minucius Felix, of Africa, in the third century of the Christian era, the author of an apologetic work in favor of the Christian religion, Lact. 1, 11, 55; 5, 1, 22.—Fem.: Mĭnŭcĭa, ae, a vestal, who was punished for incontinence by being buried alive, Liv. 8, 15, 7.—
II. Mĭnŭcĭ-us (Minut-), a, um, adj., of or belonging to a Minucius, Minucian:
Minucia gens, Cic. Verr. 2, 1, 45, § 115: lex, Paul. ex Fest. s. v. osi, p. 201 Müll.: Minucia porta appellata est eo, quod proxima esset sacello Minucii, id. p. 147 Müll.: porticus, in Rome, built by M. Minucius Rufus, Cic. Phil. 2, 34, 84: via, from Rome to Brundisium, id. Att. 9, 6, 1.