LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

minitābundus

minitābundus (feminine minitābunda, neuter minitābundum)
Classical[mɪ.nɪ.taːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[mi.ni.taˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectivethreatening, menacing

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeminitābundusminitābundaminitābundum
genitiveminitābundīminitābundaeminitābundī
dativeminitābundōminitābundaeminitābundō
accusativeminitābundumminitābundamminitābundum
ablativeminitābundōminitābundāminitābundō
vocativeminitābundeminitābundaminitābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeminitābundīminitābundaeminitābunda
genitiveminitābundōrumminitābundārumminitābundōrum
dativeminitābundīsminitābundīsminitābundīs
accusativeminitābundōsminitābundāsminitābunda
ablativeminitābundīsminitābundīsminitābundīs
vocativeminitābundīminitābundaeminitābunda

mĭnĭtābundus, a, um, adj. id.,
I. threatening: cum rex ... circumdari ignes minitabundus juberet, Liv. 2, 12, 12; 39, 41, 3; Tac. A. 2, 10.

Origins

From minitor (“threaten”) + -bundus.

Quick answers

What does minitābundus mean in Latin?
minitābundus, a adjective, means “threatening, menacing”.
How do you pronounce minitābundus?
In classical Latin, [mɪ.nɪ.taːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [mi.ni.taˈbun.dus].