noun · femininefirst declension
ministra
ministra f (genitive ministrae, masculine minister)
Classical[mɪˈnɪs.tra]Ecclesiastical[miˈnis.tra]
Meaning
- femininefemale attendant or servant, maid, waitress
cūr sit virginibus, quaeris, dea culta ministrīs? Why, you ask, is the goddess worshiped by virgin attendants? (See Vesta (mythology); Vestalia.)
8 CE, Ovidius, Fasti 6.283 - femininefemale agent, female aide
- femininefemale accomplice
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quae sacrīs servitministra -ae (f) — in Epistulae, ch. 21
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ministra | ministrae |
| genitive | ministrae | ministrārum |
| dative | ministrae | ministrīs ministrābus |
| accusative | ministram | ministrās |
| ablative | ministrā | ministrīs ministrābus |
| vocative | ministra | ministrae |
mĭnistra, ae, v. minister, II. B.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ministra ae, f
minister, a female attendant, maid-servant, assistant : una ministrarum, O.: pariente ministrā, i. e. the Vestal Sylvia , O.—Fig., a servant, handmaid, accessory, abettor : res familiaris, ministra corporis: pacisque bellique ministrae, V.: huic facinori esse.