noun · masculinethird declension
mētātor
mētātor m (genitive mētātōris)
Classical[meːˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[meˈtaː.tor]
Meaning
- boundary marker
- measurer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mētātor | mētātōrēs |
| genitive | mētātōris | mētātōrum |
| dative | mētātōrī | mētātōribus |
| accusative | mētātōrem | mētātōrēs |
| ablative | mētātōre | mētātōribus |
| vocative | mētātor | mētātōrēs |
mētātor, ōris, m. id.,
I. one who metes out or marks off a place, a divider and fixer of boundaries (class.).
I. Lit.:
castrorum antea metator, nunc, ut sperat, urbis, Cic. Phil. 11, 5, 12; cf. id. ib. 14, 4, 10: templi, Lact. 4, 11.—II. Trop., a measurer:
tempus arbiter et metator initii et finis, Tert. adv. Marc. 1, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mētātor ōris, m
metor, one who marks off, fixer of boundaries : castrorum urbis.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin mētātor From mētārī + -tor.