noun · masculinesecond declension
merismos
merismos m (genitive merismī)
Classical[mɛˈrɪs.mɔs]Ecclesiastical[meˈriz.mos]
Meaning
- Late Latinmasculinesynonym of partītiō
De merismo. Merismos, quam nos partitionem vocamus, fit hoc modo, cum multae res separantur, ut puta pecora multa partiuntur,
Writers on the metric artlate C.E. 3rd century, Marius Plotius Sacerdos, Artium grammaticarum libri tres [Three books on the grammatical arts], in Heinrich Keil, editor, Grammatici Latini [Latin grammarians], volume VI: Scriptores artis metricae [Writers on the metric art], Lipsia: in aedibus B. G. Teubneri, published 1923, first book, page 460, lines 4–9:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | merismos | merismī merismoe |
| genitive | merismī | merismōrum |
| dative | merismō | merismīs |
| accusative | merismon | merismōs |
| ablative | merismō | merismīs |
| vocative | merisme | merismī merismoe |
Origins
Borrowed from Ancient Greek μερῐσμός (merĭsmós).
Descendants
- Frenchmérisme