adjectivefirst/second-declension adjective
mendīcābundus
mendīcābundus (feminine mendīcābunda, neuter mendīcābundum)
Meaning
- EcclesiasticalLatinadjectivebegging, mendicant
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mendīcābundus | mendīcābunda | mendīcābundum |
| genitive | mendīcābundī | mendīcābundae | mendīcābundī |
| dative | mendīcābundō | mendīcābundae | mendīcābundō |
| accusative | mendīcābundum | mendīcābundam | mendīcābundum |
| ablative | mendīcābundō | mendīcābundā | mendīcābundō |
| vocative | mendīcābunde | mendīcābunda | mendīcābundum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | mendīcābundī | mendīcābundae | mendīcābunda |
| genitive | mendīcābundōrum | mendīcābundārum | mendīcābundōrum |
| dative | mendīcābundīs | mendīcābundīs | mendīcābundīs |
| accusative | mendīcābundōs | mendīcābundās | mendīcābunda |
| ablative | mendīcābundīs | mendīcābundīs | mendīcābundīs |
| vocative | mendīcābundī | mendīcābundae | mendīcābunda |
mendīcābundus, a, um, adj. id.,
I. begging, mendicant (eccl. Lat.):
mendicabundā prece stipem rogare, Aug. Ep. 140.Origins
From mendīcō (“beg, ask alms”) + -bundus.