noun · masculinefirst declension
mēcōnītēs
mēcōnītēs m (genitive mēcōnītae)
Classical[meː.koːˈniː.teːs]Ecclesiastical[me.koˈniː.tes]
Meaning
- An unknown kind of precious stone resembling a poppy.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mēcōnītēs | mēcōnītae |
| genitive | mēcōnītae | mēcōnītārum |
| dative | mēcōnītae | mēcōnītīs |
| accusative | mēcōnītēn | mēcōnītās |
| ablative | mēcōnītē | mēcōnītīs |
| vocative | mēcōnītē | mēcōnītae |
mēcōnītes, ae, m., = μηκωνίτης,
I. a precious stone resembling a poppy, otherwise unknown, Plin. 37, 10, 63, § 173.
Origins
- Ancient Greek μήκων(mḗkōn)
- Latinmēcōnītēs
Proto-Indo-European *-tósder. Ancient Greek -της (-tēs)der. Ancient Greek -ῑ́της (-ī́tēs) Ancient Greek μηκωνίτης (mēkōnítēs)bor. Latin meconites Borrowed from Ancient Greek μηκωνίτης (mēkōnítēs), from μήκων (mḗkōn, “poppy”) + -ῑ́της (-ī́tēs).