proper noun · masculinesecond declension
Maximiliānus
Maximiliānus m (genitive Maximiliānī)
Classical[mak.sɪ.mɪ.liˈaː.nʊs]Ecclesiastical[mak.si.mi.liˈaː.nus]
Meaning
- A masculine cognomen
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Maximiliānus | Maximiliānī Maximilliānī |
| genitive | Maximiliānī Maximilliānī | Maximiliānōrum Maximilliānōrum |
| dative | Maximiliānō Maximilliānō | Maximiliānīs Maximilliānīs |
| accusative | Maximiliānum Maximilliānum | Maximiliānōs Maximilliānōs |
| ablative | Maximiliānō Maximilliānō | Maximiliānīs Maximilliānīs |
| vocative | Maximiliāne Maximilliāne | Maximiliānī Maximilliānī |
Origins
Ultimately derived from Maximus + -illus, likely via Maximillus + -iānus, or alternatively, derived from an unattested *Maximilius + -ānus.
Descendants
- CatalanMaximilià
- EnglishMaximilian
- FrenchMaximilien
- ItalianMassimiliano
- PortugueseMaximiliano
- RomanianMaximilian
- SpanishMaximiliano