LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Maximiliānus

Maximiliānus m (genitive Maximiliānī)
Classical[mak.sɪ.mɪ.liˈaː.nʊs]Ecclesiastical[mak.si.mi.liˈaː.nus]

Meaning

  1. A masculine cognomen

Declension

declension
formsingularplural
nominativeMaximiliānusMaximiliānī
Maximilliānī
genitiveMaximiliānī
Maximilliānī
Maximiliānōrum
Maximilliānōrum
dativeMaximiliānō
Maximilliānō
Maximiliānīs
Maximilliānīs
accusativeMaximiliānum
Maximilliānum
Maximiliānōs
Maximilliānōs
ablativeMaximiliānō
Maximilliānō
Maximiliānīs
Maximilliānīs
vocativeMaximiliāne
Maximilliāne
Maximiliānī
Maximilliānī

Origins

Ultimately derived from Maximus + -illus, likely via Maximillus + -iānus, or alternatively, derived from an unattested *Maximilius + -ānus.

Descendants
  • CatalanMaximilià
  • EnglishMaximilian
  • FrenchMaximilien
  • ItalianMassimiliano
  • PortugueseMaximiliano
  • RomanianMaximilian
  • SpanishMaximiliano

Quick answers

What does Maximiliānus mean in Latin?
Maximiliānus, a proper noun, means “A masculine cognomen”.
What is the genitive of Maximiliānus?
The genitive singular is Maximiliānī. Maximiliānus is masculine, second declension.
How do you pronounce Maximiliānus?
In classical Latin, [mak.sɪ.mɪ.liˈaː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [mak.si.mi.liˈaː.nus].