proper noun · masculinesecond declension
Marsacī
Marsacī m pl (genitive Marsacōrum)
Classical[ˈmar.sa.kiː]Ecclesiastical[ˈmar.sa.t͡ʃi]
Meaning
- A tribe of Gallia Belgica mentioned by Pliny
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | Marsacī |
| genitive | — | Marsacōrum |
| dative | — | Marsacīs |
| accusative | — | Marsacōs |
| ablative | — | Marsacīs |
| vocative | — | Marsacī |
Marsăci and Marsăcĭi, ōrum, m.,
I. a people of Gallia Belgica.—Marsacii, Plin 4, 15, 29, §
101: Marsaci, Tac. H. 4, 56.