LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

marōnītus

marōnītus (feminine marōnīta, neuter marōnītum)
Classical[ma.roːˈniː.tʊs]Ecclesiastical[ma.roˈniː.tus]

Meaning

  1. adjectiveMaronite
    Gabr. Sionitae et J. Hesronitae maronitorum e Libano de nonnullis orientalium urbibus, necnon indigenarum religione ac moribus tractatus brevis.A brief treatise of Gabriel Sionita and John Hesronita, Maronites from Lebanon, on some of the eastern cities, as well as on the religion and customs of the natives.1836, Charles Joseph Emmanuel van Hulthem, Bibliotheca Hulthamiana, volume 3, page 16:

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemarōnītusmarōnītamarōnītum
genitivemarōnītīmarōnītaemarōnītī
dativemarōnītōmarōnītaemarōnītō
accusativemarōnītummarōnītammarōnītum
ablativemarōnītōmarōnītāmarōnītō
vocativemarōnītemarōnītamarōnītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemarōnītīmarōnītaemarōnīta
genitivemarōnītōrummarōnītārummarōnītōrum
dativemarōnītīsmarōnītīsmarōnītīs
accusativemarōnītōsmarōnītāsmarōnīta
ablativemarōnītīsmarōnītīsmarōnītīs
vocativemarōnītīmarōnītaemarōnīta

Origins

From conversion of Marōnītae (“Maronites”), a masculine or common-gender first-declension plural proper noun, to a first/second-declension adjective.

Quick answers

What does marōnītus mean in Latin?
marōnītus, a adjective, means “Maronite”.
How do you pronounce marōnītus?
In classical Latin, [ma.roːˈniː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ma.roˈniː.tus].