adjectivefirst/second-declension adjective
marōnītus
marōnītus (feminine marōnīta, neuter marōnītum)
Classical[ma.roːˈniː.tʊs]Ecclesiastical[ma.roˈniː.tus]
Meaning
- adjectiveMaronite
Gabr. Sionitae et J. Hesronitae maronitorum e Libano de nonnullis orientalium urbibus, necnon indigenarum religione ac moribus tractatus brevis.
A brief treatise of Gabriel Sionita and John Hesronita, Maronites from Lebanon, on some of the eastern cities, as well as on the religion and customs of the natives.1836, Charles Joseph Emmanuel van Hulthem, Bibliotheca Hulthamiana, volume 3, page 16:
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | marōnītus | marōnīta | marōnītum |
| genitive | marōnītī | marōnītae | marōnītī |
| dative | marōnītō | marōnītae | marōnītō |
| accusative | marōnītum | marōnītam | marōnītum |
| ablative | marōnītō | marōnītā | marōnītō |
| vocative | marōnīte | marōnīta | marōnītum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | marōnītī | marōnītae | marōnīta |
| genitive | marōnītōrum | marōnītārum | marōnītōrum |
| dative | marōnītīs | marōnītīs | marōnītīs |
| accusative | marōnītōs | marōnītās | marōnīta |
| ablative | marōnītīs | marōnītīs | marōnītīs |
| vocative | marōnītī | marōnītae | marōnīta |
Origins
From conversion of Marōnītae (“Maronites”), a masculine or common-gender first-declension plural proper noun, to a first/second-declension adjective.