LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

mānsuētō

mānsuētō (present infinitive mānsuētāre, perfect active mānsuētāvī, supine mānsuētātum)
Classical[mãːˈsʷeː.toː]Ecclesiastical[manˈsʷɛː.to]

Meaning

  1. to tame
  2. to subdue, restrain

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.mānsuētōmānsuētābammānsuētābōmānsuētāvīmānsuētāverammānsuētāverō
mānsuētārō
2nd sg.mānsuētāsmānsuētābāsmānsuētābismānsuētāvistī
mānsuētāstī
mānsuētāverās
mānsuētārās
mānsuētāveris
3rd sg.mānsuētatmānsuētābatmānsuētābitmānsuētāvitmānsuētāverat
mānsuētārat
mānsuētāverit
mānsuētārit
1st pl.mānsuētāmusmānsuētābāmusmānsuētābimusmānsuētāvimusmānsuētāverāmusmānsuētāverimus
mānsuētārimus
2nd pl.mānsuētātismānsuētābātismānsuētābitismānsuētāvistis
mānsuētāstis
mānsuētāverātis
mānsuētārātis
mānsuētāveritis
mānsuētāritis
3rd pl.mānsuētantmānsuētābantmānsuētābuntmānsuētāvērunt
mānsuētāvēre, mānsuētārunt
mānsuētāverant
mānsuētārant
mānsuētāverint
mānsuētārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.mānsuētemmānsuētāremmānsuētāverim
mānsuētārim
mānsuētāvissem
mānsuētāssem
2nd sg.mānsuētēsmānsuētārēsmānsuētāverīsmānsuētāvissēs
mānsuētāssēs
3rd sg.mānsuētetmānsuētāretmānsuētāverit
mānsuētārit
mānsuētāvisset
mānsuētāsset
1st pl.mānsuētēmusmānsuētārēmusmānsuētāverīmus
mānsuētārīmus
mānsuētāvissēmus
mānsuētāssēmus
2nd pl.mānsuētētismānsuētārētismānsuētāverītis
mānsuētārītis
mānsuētāvissētis
mānsuētāssētis
3rd pl.mānsuētentmānsuētārentmānsuētāverint
mānsuētārint
mānsuētāvissent
mānsuētāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.mānsuētormānsuētābarmānsuētābor
2nd sg.mānsuētāris
mānsuētāre
mānsuētābāris
mānsuētābāre
mānsuētāberis
mānsuētābere
3rd sg.mānsuētāturmānsuētābāturmānsuētābitur
1st pl.mānsuētāmurmānsuētābāmurmānsuētābimur
2nd pl.mānsuētāminīmānsuētābāminīmānsuētābiminī
3rd pl.mānsuētanturmānsuētābanturmānsuētābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.mānsuētermānsuētārer
2nd sg.mānsuētēris
mānsuētēre
mānsuētārēris
mānsuētārēre
3rd sg.mānsuētēturmānsuētārētur
1st pl.mānsuētēmurmānsuētārēmur
2nd pl.mānsuētēminīmānsuētārēminī
3rd pl.mānsuētenturmānsuētārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.mānsuētāmānsuētāre
pres. 2nd pl.mānsuētātemānsuētāminī
fut. 2nd sg.mānsuētātōmānsuētātor
fut. 3rd sg.mānsuētātōmānsuētātor
fut. 2nd pl.mānsuētātōte—
fut. 3rd pl.mānsuētantōmānsuētantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemānsuētāremānsuētārī
perfect infinitivemānsuētāvisse
mānsuētāsse
mānsuētātum esse
future infinitivemānsuētātūrum essemānsuētātum īrī
present participlemānsuētāns—
perfect participle—mānsuētātus
mānsuētāta, mānsuētātā, mānsuētātae, mānsuētātam, mānsuētātārum, mānsuētātās, mānsuētātī, mānsuētātōrum, mānsuētātōs
future participlemānsuētātūrus
mānsuētātūra, mānsuētātūrā, mānsuētātūrae, mānsuētātūram, mānsuētātūrārum, mānsuētātūrās, mānsuētātūre, mānsuētātūrī, mānsuētātūrīs, mānsuētātūrō, mānsuētātūrōrum, mānsuētātūrōs, mānsuētātūrum
mānsuētandus
mānsuētanda, mānsuētandā, mānsuētandae, mānsuētandam, mānsuētandārum, mānsuētandās, mānsuētande, mānsuētandīs, mānsuētandōrum, mānsuētandōs
gerundmānsuētandī, mānsuētandō, mānsuētandumsupinemānsuētātum, mānsuētātū

mansŭēto, āre, v. freq. a. mansuetus,
I. to make tame, to tame (late Lat. for mansuefacio): mansuetabatur ignis, Vulg. Sap. 16, 18.

Origins

Proto-Indo-European *(s)meh₂-der. Proto-Italic *manus Latin manus Proto-Indo-European *swé Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *swe-dʰh₁-sḱ- Latin suēscō Latin mānsuēscō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin mānsuētō From mānsuēscō + -tō.

Quick answers

What does mānsuētō mean in Latin?
mānsuētō, a verb, means “to tame; to subdue, restrain”.
What are the principal parts of mānsuētō?
mānsuētō, mānsuētāre, mānsuētāvī, mānsuētātum (first conjugation).
How do you pronounce mānsuētō?
In classical Latin, [mãːˈsʷeː.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [manˈsʷɛː.to].