LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Mānlius

Mānlius m sg (genitive Mānliī or Mānlī)
Classical[ˈmaːn.li.ʊs]Ecclesiastical[ˈman.li.us]

Meaning

  1. Marcus Manlius, a Roman consul
  2. Titus Manlius Torquatus, a Roman dictator

Declension

declension
formsingularplural
nominativeMānlius—
genitiveMānliī
Mānlī
—
dativeMānliō—
accusativeMānlium—
ablativeMānliō—
vocativeMānlī—

Manlĭus, a,
I. name of a Roman gens.
1. So esp. M. Manlius Capitolinus, who saved the Capitol in the Gallic war, but afterwards, suspected of aspiring to royal power, was thrown from the Tarpeian Rock, Liv. 5, 47, 4 sq.; 6, 11 sq.; Cic. Rep. 2, 27, 49; id. Phil. 1, 13, 32; 2, 44, 113 et saep.—
2. L. Manlius Torquatus, a dictator, and his son, T. Manlius Torquatus, a consul, each of whom, for his severity, was surnamed Imperiosus, Liv. 7, 3 sq.; 8, 7, 1; Cic. Off. 3, 31, 112; cf. id. Fin. 2, 19, 60 et saep.—Hence,
A. Man-lĭus, a, um, adj., of or belonging to a Manlius, Manlian: gens, Cic. Phil. 1, 13, 32; Liv. 6, 20, 15.—
B. Manlĭānus, a, um, adj., of or belonging to a Manlius, Manlian: supplicium, Liv. 6, 20.—Transf. (from L. Manlius Torquatus, v. supra), severe: vide, ne ista sint manliana vestra, aut majora etiam, si imperes quod facere non possim (preceded by ut nimis imperiosi philosophi sit), Cic. Fin. 2, 32, 105; cf. Liv. 8, 7 fin.— Subst.: Manlĭānum, i, n., a villa belonging to Q. Cicero, Cic. Q. Fr. 3, 1, 1.

Origins

Unknown. Chase (1897) connects it to Mānīlius, Mānius (from mānis (“good”), from Old Latin Mānios).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Mānlius mean in Latin?
Mānlius, a proper noun, means “Marcus Manlius, a Roman consul; Titus Manlius Torquatus, a Roman dictator”.
What is the genitive of Mānlius?
The genitive singular is Mānliī. Mānlius is masculine, second declension.
How do you pronounce Mānlius?
In classical Latin, [ˈmaːn.li.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈman.li.us].