proper noun · masculinesecond declension
Mānlius
Mānlius m sg (genitive Mānliī or Mānlī)
Classical[ˈmaːn.li.ʊs]Ecclesiastical[ˈman.li.us]
Meaning
- Marcus Manlius, a Roman consul
- Titus Manlius Torquatus, a Roman dictator
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Mānlius | — |
| genitive | Mānliī Mānlī | — |
| dative | Mānliō | — |
| accusative | Mānlium | — |
| ablative | Mānliō | — |
| vocative | Mānlī | — |
Manlĭus, a,
I. name of a Roman gens.
1. So esp. M. Manlius Capitolinus, who saved the Capitol in the Gallic war, but afterwards, suspected of aspiring to royal power, was thrown from the Tarpeian Rock, Liv. 5, 47, 4 sq.; 6, 11 sq.; Cic. Rep. 2, 27, 49; id. Phil. 1, 13, 32; 2, 44, 113 et saep.—
2. L. Manlius Torquatus, a dictator, and his son, T. Manlius Torquatus, a consul, each of whom, for his severity, was surnamed Imperiosus, Liv. 7, 3 sq.; 8, 7, 1; Cic. Off. 3, 31, 112; cf. id. Fin. 2, 19, 60 et saep.—Hence,
A. Man-lĭus, a, um, adj., of or belonging to a Manlius, Manlian:
gens, Cic. Phil. 1, 13, 32; Liv. 6, 20, 15.—B. Manlĭānus, a, um, adj., of or belonging to a Manlius, Manlian:
supplicium, Liv. 6, 20.—Transf. (from L. Manlius Torquatus, v. supra), severe: vide, ne ista sint manliana vestra, aut majora etiam, si imperes quod facere non possim (preceded by ut nimis imperiosi philosophi sit), Cic. Fin. 2, 32, 105; cf. Liv. 8, 7 fin.— Subst.: Manlĭānum, i, n., a villa belonging to Q. Cicero, Cic. Q. Fr. 3, 1, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Mānlius a,
a gentile name .
Origins
Unknown. Chase (1897) connects it to Mānīlius, Mānius (from mānis (“good”), from Old Latin Mānios).