noun · masculinesecond declension
Manichaismus
Manichaismus m sg (genitive Manichaismī)
Meaning
- masculinesingularManichaism/Manichaeism
Spinoza mali vim, qua major non detur, DEO adscribere, ideoque tueri Manichaismum, à quo abhorret. Immo vero, huic si methodo instat, ob rationis paritatem, debet Manichaismum tueri.
1750, Israel Gottlieb Canz, Meditationes philosophicae, page 299:[…] jam nec Xenaias ipse, Assemano auctore, ab omni Manichaismi labe purgari potest […]
1846, Patrologiae cursus completus:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Manichaismus | — |
| genitive | Manichaismī | — |
| dative | Manichaismō | — |
| accusative | Manichaismum | — |
| ablative | Manichaismō | — |
| vocative | Manichaisme | — |
Origins
- Ancient Greek Μανιχαῖος(Manikhaîos)
- Ancient Greek -ῐ́ζω(-ĭ́zō)
- Ancient Greek -μός(-mós)
- Ancient Greek -ισμός(-ismós)
- LatinManichaismus
Koine Greek Μανιχαϊσμός (Manikhaïsmós)bor. Latin Manichaismus Borrowed from Koine Greek Μανιχαϊσμός (Manikhaïsmós). By surface analysis, Manichaeus + -ismus.
Descendants
- EnglishManichaism
- Frenchmanichaïsme