proper noun · masculinesecond declension
Mandubracius
Mandubracius m sg (genitive Mandubraciī or Mandubracī)
Classical[man.dʊˈbra.ki.ʊs]Ecclesiastical[man.duˈbraː.t͡ʃi.us]
Meaning
- masculinesingularA king of Trinobantes at the time of Caesar
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Mandubracius | — |
| genitive | Mandubraciī Mandubracī | — |
| dative | Mandubraciō | — |
| accusative | Mandubracium | — |
| ablative | Mandubraciō | — |
| vocative | Mandubracī | — |