LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

magnēs1

magnēs m (genitive magnētis)
Classical[ˈmaŋ.neːs]Ecclesiastical[ˈmaɲ.ɲes]

Meaning

  1. magnet, lodestone
    […]trahunt in se paleas […], ut magnes lapis ferrum.[…] attract pollen to themselves like lodestone attracts iron.77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 37.12

Declension

declension
formsingularplural
nominativemagnēsmagnētēs
genitivemagnētismagnētum
dativemagnētīmagnētibus
accusativemagnēta
magnētem
magnētas
magnētēs
ablativemagnētemagnētibus
vocativemagnēsmagnētēs

magnes, ētis, m., = μάγνης, with or without lapis,
I. a magnet, loadstone: (lapis), quem magneta vocant patrio de nomine Grai Magnetum quia sit patriis in finibus ortus, Lucr. 6, 908; cf. Plin. 36, 16, 25, § 126: lapis, Lucr. 6, 1046; Cic. Div. 1, 39, 86.—Without lapis, Sil. 3, 265.—Hence, adj.: magnētĭcus, a, um, magnetic: gemma, Claud. de Magnet. 26.

Origins

From Ancient Greek μάγνης (mágnēs), from Μάγνης (Mágnēs, “Magnesian”), after Lydian city Magnesia ad Sipylum (modern-day Manisa, Turkey), named after the Greek region of Μαγνησία (Magnēsía), whence came the colonist who founded it. In ancient times the city was a primary source of mysterious stones that could attract or repel each other, which were eventually named after it. Related to magnēsius (“Magnesian”) and New Latin magnēsium (“magnesium”).

Elsewhere
  • Englishmagnetfrom Old French magnete
  • Englishmagnesfrom Middle English magnes
  • Italianmagnete
  • GermanMagnet
  • Romanianmagnetfrom German Magnet
  • Spanishmagnete
  • Armenianմագնիս
  • Amharicማግኔትfrom Old French magnete
  • Cebuanomagnetfrom Old French magnete
  • Indonesianmagnetfrom Old French magnete
Serbo-Croatian
  • Cyrillic scriptма̀гне̄т
  • Latin scriptmàgnēt

In English words that came into English from magnēs

  • magnetmagnēs
adjectivethird-declension one-termination adjective
Magnēs2
Magnēs (feminine Magnessa or Magnētis)
Classical[ˈmaŋ.neːs]Ecclesiastical[ˈmaɲ.ɲes]

Meaning

  1. one terminationMagnesian; of Magnesia
    Adsiduissime autem mecum fuit Dionysius Magnes; erat etiam Aeschylus Cnidius, Adramyttenus Xenocles.46 BCE, Cicero, Brutus 316.1
    Demetri Magnetis tibi mitto statim, ut sit qui a te mihi epistulam referat.68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 4.11.2.10

Declension

declension
formsingularplural
nominativeMagnēsMagnētes
genitiveMagnētisMagnētum
dativeMagnētīMagnētibus
accusativeMagnēta
Magnētem
Magnētas
Magnētēs
ablativeMagnēteMagnētibus
vocativeMagnēsMagnētes

Magnes, ētis, v. Magnesia, II. D.

Origins

From Ancient Greek Μάγνης (Mágnēs, “Magnesian”). Used in the plural as a noun.

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does magnēs mean in Latin?
magnēs, a noun, means “magnet, lodestone”.
What is the genitive of magnēs?
The genitive singular is magnētis. magnēs is masculine, third declension.
How do you pronounce magnēs?
In classical Latin, [ˈmaŋ.neːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmaɲ.ɲes].