noun · masculinethird declension
lurcō1
lurcō m (genitive lurcōnis)
Classical[ˈɫʊr.koː]Ecclesiastical[ˈlur.ko]
Meaning
- glutton, gourmand
- a general invective
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lurcō | lurcōnēs lurchōnēs |
| genitive | lurcōnis lurchōnis | lurcōnum lurchōnum |
| dative | lurcōnī lurchōnī | lurcōnibus lurchōnibus |
| accusative | lurcōnem lurchōnem | lurcōnēs lurchōnēs |
| ablative | lurcōne lurchōne | lurcōnibus lurchōnibus |
| vocative | lurcō | lurcōnēs lurchōnēs |
lurco (lurcho, Serv. ad Verg. A. 6, 4; Prob. p. 1455 P.), ōnis, m.,
I. a gormandizer, glutton.—Lit.:
lurco, edax, furax, fugax, Plaut. Pers. 3, 3, 16: vivite lurcones, comedones, vivite ventres, Lucil. ap. Non. 11, 9: lastaurum et lurconem et nebulonem popinonemque appellans, Suet. Gram. 15: lurcones capacis gulae homines et bonorum suorum consumptores, Paul. ex Fest. p. 120.Origins
Proto-Indo-European *-ōder. Proto-Indo-European *-Hōder.? Latin -ō, -ōn- Latin lurcō From lurcō, lurcāre + -ō, -ōn- (noun-forming suffix).