LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

lurcō1

lurcō m (genitive lurcōnis)
Classical[ˈɫʊr.koː]Ecclesiastical[ˈlur.ko]

Meaning

  1. glutton, gourmand
  2. a general invective

Declension

declension
formsingularplural
nominativelurcōlurcōnēs
lurchōnēs
genitivelurcōnis
lurchōnis
lurcōnum
lurchōnum
dativelurcōnī
lurchōnī
lurcōnibus
lurchōnibus
accusativelurcōnem
lurchōnem
lurcōnēs
lurchōnēs
ablativelurcōne
lurchōne
lurcōnibus
lurchōnibus
vocativelurcōlurcōnēs
lurchōnēs

lurco (lurcho, Serv. ad Verg. A. 6, 4; Prob. p. 1455 P.), ōnis, m.,
I. a gormandizer, glutton.—Lit.: lurco, edax, furax, fugax, Plaut. Pers. 3, 3, 16: vivite lurcones, comedones, vivite ventres, Lucil. ap. Non. 11, 9: lastaurum et lurconem et nebulonem popinonemque appellans, Suet. Gram. 15: lurcones capacis gulae homines et bonorum suorum consumptores, Paul. ex Fest. p. 120.

Origins

Proto-Indo-European *-ōder. Proto-Indo-European *-Hōder.? Latin -ō, -ōn- Latin lurcō From lurcō, lurcāre + -ō, -ōn- (noun-forming suffix).

verbfirst conjugation
lurcō2
lurcō (present infinitive lurcāre, perfect active lurcāvī, supine lurcātum)
Classical[ˈɫʊr.koː]Ecclesiastical[ˈlur.ko]

Meaning

  1. to eat greedily, to guzzle

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.lurcōlurcābamlurcābōlurcāvīlurcāveramlurcāverō
2nd sg.lurcāslurcābāslurcābislurcāvistīlurcāverāslurcāveris
3rd sg.lurcatlurcābatlurcābitlurcāvitlurcāveratlurcāverit
1st pl.lurcāmuslurcābāmuslurcābimuslurcāvimuslurcāverāmuslurcāverimus
2nd pl.lurcātislurcābātislurcābitislurcāvistislurcāverātislurcāveritis
3rd pl.lurcantlurcābantlurcābuntlurcāvērunt
lurcāvēre
lurcāverantlurcāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.lurcemlurcāremlurcāverimlurcāvissem
2nd sg.lurcēslurcārēslurcāverīslurcāvissēs
3rd sg.lurcetlurcāretlurcāveritlurcāvisset
1st pl.lurcēmuslurcārēmuslurcāverīmuslurcāvissēmus
2nd pl.lurcētislurcārētislurcāverītislurcāvissētis
3rd pl.lurcentlurcārentlurcāverintlurcāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.lurcorlurcābarlurcābor
2nd sg.lurcāris
lurcāre
lurcābāris
lurcābāre
lurcāberis
lurcābere
3rd sg.lurcāturlurcābāturlurcābitur
1st pl.lurcāmurlurcābāmurlurcābimur
2nd pl.lurcāminīlurcābāminīlurcābiminī
3rd pl.lurcanturlurcābanturlurcābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.lurcerlurcārer
2nd sg.lurcēris
lurcēre
lurcārēris
lurcārēre
3rd sg.lurcēturlurcārētur
1st pl.lurcēmurlurcārēmur
2nd pl.lurcēminīlurcārēminī
3rd pl.lurcenturlurcārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.lurcālurcāre
pres. 2nd pl.lurcātelurcāminī
fut. 2nd sg.lurcātōlurcātor
fut. 3rd sg.lurcātōlurcātor
fut. 2nd pl.lurcātōte—
fut. 3rd pl.lurcantōlurcantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelurcārelurcārī
perfect infinitivelurcāvisselurcātum esse
future infinitivelurcātūrum esselurcātum īrī
present participlelurcāns—
perfect participle—lurcātus
lurcāta, lurcātā, lurcātae, lurcātam, lurcātārum, lurcātās, lurcātī, lurcātōrum, lurcātōs
future participlelurcātūrus
lurcātūra, lurcātūrā, lurcātūrae, lurcātūram, lurcātūrārum, lurcātūrās, lurcātūre, lurcātūrī, lurcātūrīs, lurcātūrō, lurcātūrōrum, lurcātūrōs, lurcātūrum
lurcandus
lurcanda, lurcandā, lurcandae, lurcandam, lurcandārum, lurcandās, lurcande, lurcandīs, lurcandōrum, lurcandōs
gerundlurcandī, lurcandō, lurcandumsupinelurcātum, lurcātū

lurco, āre, v. a., and lurcor, āri,
I. v. dep. n. [perh. lura, to have a stomach of leather], to eat voraciously, to devour: lurcare est cum aviditate cibum sumere, Non. 10, 31: lardum, Pomp. ap. Non. 11, 6 (Com. Rel. v. 169 Rib.): ut lurcaretur lardum, Lucil. ib. 11, 2.

Origins

Unknown, a word avoided by the authors as vulgar. Probably imitative. Compare Middle High German slurken (“to swallow”), Arabic لَقِمَ (laqima, “to swallow”).

In English words that came into English from lurcō

  • lurchlurcō
proper noun · masculinethird declension
Lurcō3
Lurcō m sg (genitive Lurcōnis)
Classical[ˈɫʊr.koː]Ecclesiastical[ˈlur.ko]

Meaning

  1. A Roman cognomen — famously held by
  2. Aulus Petronius Lurco, a Roman consul

Declension

declension
formsingularplural
nominativeLurcō—
genitiveLurcōnis—
dativeLurcōnī—
accusativeLurcōnem—
ablativeLurcōne—
vocativeLurcō—

Lurco, ōnis, m.,
I. a Roman surname. Esp., M. Aufidius, who was the first to fatten peacocks for the table, Varr. R. R. 3, 6, 1; Plin. 10, 20, 23, § 45.—So of M. Perpenna Lurco, Inscr. Grut. 237, 8.—
B. Transf., a voluptuary, debauchee, App. M. 8, p. 213, 6.—Hence,
II. Lurcōnĭānus, a, um, adj., of or belonging to Lurco, Lurconian: Apiciana et Lurconiana condimenta, Tert. Anim. 33.

Origins

From lurcō (“a gourmand”).

Quick answers

What does lurcō mean in Latin?
lurcō, a noun, means “glutton, gourmand; a general invective”.
What is the genitive of lurcō?
The genitive singular is lurcōnis. lurcō is masculine, third declension.
How do you pronounce lurcō?
In classical Latin, [ˈɫʊr.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈlur.ko].