adjectivefirst/second-declension adjective
lūctificus
lūctificus (feminine lūctifica, neuter lūctificum, comparative lūctificior, superlative lūctificissimus)
Classical[ɫuːkˈtɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[lukˈtiː.fi.kus]
Meaning
- adjectivebaleful
- adjectivecausing grief
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī lūctum facitlūctificus -a -um — in Aeneis, ch. 18
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | lūctificus | lūctifica | lūctificum |
| genitive | lūctificī | lūctificae | lūctificī |
| dative | lūctificō | lūctificae | lūctificō |
| accusative | lūctificum | lūctificam | lūctificum |
| ablative | lūctificō | lūctificā | lūctificō |
| vocative | lūctifice | lūctifica | lūctificum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | lūctificī | lūctificae | lūctifica |
| genitive | lūctificōrum | lūctificārum | lūctificōrum |
| dative | lūctificīs | lūctificīs | lūctificīs |
| accusative | lūctificōs | lūctificās | lūctifica |
| ablative | lūctificīs | lūctificīs | lūctificīs |
| vocative | lūctificī | lūctificae | lūctifica |
luctĭfĭcus, a, um, adj. id.,
I. causing sorrow or lamentation, doleful, woful, baleful:
clades, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 25: Alecto, Verg. A. 7, 324: pavor, Sil. 6, 557: jubar, Val. Fl. 3, 292.—Neutr. as adv.: luctificum clangente tuba, Val. Fl. 3, 348.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
lūctificus adj.
luctus+2 FAC-, causing sorrow, doleful, baleful : clades, C. poët.: Alecto, V.
Origins
Latin -i- Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin lūctificus From lūctus (“mourning, grief”) + -i- + -ficus (“-making”).