LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

lūctificus

lūctificus (feminine lūctifica, neuter lūctificum, comparative lūctificior, superlative lūctificissimus)
Classical[ɫuːkˈtɪ.fɪ.kʊs]Ecclesiastical[lukˈtiː.fi.kus]

Meaning

  1. adjectivebaleful
  2. adjectivecausing grief

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī lūctum facit
lūctificus -a -um — in Aeneis, ch. 18

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativelūctificuslūctificalūctificum
genitivelūctificīlūctificaelūctificī
dativelūctificōlūctificaelūctificō
accusativelūctificumlūctificamlūctificum
ablativelūctificōlūctificālūctificō
vocativelūctificelūctificalūctificum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativelūctificīlūctificaelūctifica
genitivelūctificōrumlūctificārumlūctificōrum
dativelūctificīslūctificīslūctificīs
accusativelūctificōslūctificāslūctifica
ablativelūctificīslūctificīslūctificīs
vocativelūctificīlūctificaelūctifica

luctĭfĭcus, a, um, adj. id.,
I. causing sorrow or lamentation, doleful, woful, baleful: clades, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 25: Alecto, Verg. A. 7, 324: pavor, Sil. 6, 557: jubar, Val. Fl. 3, 292.—Neutr. as adv.: luctificum clangente tuba, Val. Fl. 3, 348.

Origins

Latin -i- Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Latin lūctificus From lūctus (“mourning, grief”) + -i- + -ficus (“-making”).

Quick answers

What does lūctificus mean in Latin?
lūctificus, a adjective, means “baleful; causing grief”.
How do you pronounce lūctificus?
In classical Latin, [ɫuːkˈtɪ.fɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [lukˈtiː.fi.kus].