LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Lūcetius

Lūcetius m sg (genitive Lūcetiī or Lūcetī, feminine Lūcetia)
Classical[ɫuːˈkɛ.ti.ʊs]Ecclesiastical[luˈt͡ʃɛː.t͡si.us]

Meaning

  1. divine epithet of Jupiter perhaps meaning "light-bringer"

Declension

declension
formsingularplural
nominativeLūcetius—
genitiveLūcetiī
Lūcetī
—
dativeLūcetiō—
accusativeLūcetium—
ablativeLūcetiō—
vocativeLūcetī—

Lūcĕtĭus, i, m., and Lūcĕtĭa, ae, f. lux,
I. light-bringer, a surname of Jupiter and of Juno: Lucetium Jovem appellat, Naev. ap. Gell. 5, 12, 6; cf. Serv. Verg. A. 9, 570; Macr. S. 1, 15; cf. also: Lucetium Jovem appellabant, quod eum lucis esse causam credebant, Paul. ex Fest. p. 114 Müll.— Of Juno: Juno pulchra, sive te Lucinam, quod lucem nascentibus tribuas, ac Lucetiam convenit nuncupari, Mart. Cap. 2, § 149.

Origins

From Proto-Italic *Louk-et-jos, from Proto-Indo-European *lewk-. Compare Oscan λωϝκτιηις (lōwktiēis).

Quick answers

What does Lūcetius mean in Latin?
Lūcetius, a proper noun, means “divine epithet of Jupiter perhaps meaning "light-bringer"”.
What is the genitive of Lūcetius?
The genitive singular is Lūcetiī. Lūcetius is masculine, second declension.
How do you pronounce Lūcetius?
In classical Latin, [ɫuːˈkɛ.ti.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [luˈt͡ʃɛː.t͡si.us].