proper noun · masculinesecond declension
Lūcetius
Lūcetius m sg (genitive Lūcetiī or Lūcetī, feminine Lūcetia)
Classical[ɫuːˈkɛ.ti.ʊs]Ecclesiastical[luˈt͡ʃɛː.t͡si.us]
Meaning
- divine epithet of Jupiter perhaps meaning "light-bringer"
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Lūcetius | — |
| genitive | Lūcetiī Lūcetī | — |
| dative | Lūcetiō | — |
| accusative | Lūcetium | — |
| ablative | Lūcetiō | — |
| vocative | Lūcetī | — |
Lūcĕtĭus, i, m., and Lūcĕtĭa, ae, f. lux,
I. light-bringer, a surname of Jupiter and of Juno: Lucetium Jovem appellat, Naev. ap. Gell. 5, 12, 6; cf. Serv. Verg. A. 9, 570; Macr. S. 1, 15; cf. also: Lucetium Jovem appellabant, quod eum lucis esse causam credebant, Paul. ex Fest. p. 114 Müll.—
Of Juno: Juno pulchra, sive te Lucinam, quod lucem nascentibus tribuas, ac Lucetiam convenit nuncupari, Mart. Cap. 2, § 149.Origins
From Proto-Italic *Louk-et-jos, from Proto-Indo-European *lewk-. Compare Oscan λωϝκτιηις (lōwktiēis).