LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

litterātus

litterātus (feminine litterāta, neuter litterātum, comparative litterātior, superlative litterātissimus, adverb litterātē)
Classical[lɪt.tɛˈraː.tʊs]Ecclesiastical[lit.teˈraː.tus]

Meaning

  1. adjectivelearned, educated, scholarly, literate
  2. adjectivecultured, erudite

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativelitterātuslitterāta
līterāta
litterātum
līterātum
genitivelitterātī
līterātī
litterātae
līterātae
litterātī
līterātī
dativelitterātō
līterātō
litterātae
līterātae
litterātō
līterātō
accusativelitterātum
līterātum
litterātam
līterātam
litterātum
līterātum
ablativelitterātō
līterātō
litterātā
līterātā
litterātō
līterātō
vocativelitterāte
līterāte
litterāta
līterāta
litterātum
līterātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativelitterātī
līterātī
litterātae
līterātae
litterāta
līterāta
genitivelitterātōrum
līterātōrum
litterātārum
līterātārum
litterātōrum
līterātōrum
dativelitterātīs
līterātīs
litterātīs
līterātīs
litterātīs
līterātīs
accusativelitterātōs
līterātōs
litterātās
līterātās
litterāta
līterāta
ablativelitterātīs
līterātīs
litterātīs
līterātīs
litterātīs
līterātīs
vocativelitterātī
līterātī
litterātae
līterātae
litterāta
līterāta

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ad litteram, litterate
to the letter; literally.
vir or homo doctus, litteratus
a man of learning; a scholar; a savant.

littĕrātus (lītĕr-), a, um, adj. littera,
I. lettered, i. e.
I. Lit., marked with letters, branded: ensiculus, Plaut. Rud. 4, 4, 112: securicula, id. ib. 115: urna, id. ib. 2, 5, 21: laminae, App. M. 3, p. 137, 7: laciniae auro litteratae, id. ib. 6, 174, 28: servus, a branded slave, Plaut. Cas. 2, 6, 49; cf.: homunculi frontes litterati, App. M. 9, p. 222, 30.—
II. Transf.
A. Learned, liberally educated: Canius nec infacetus et satis litteratus, Cic. Off. 3, 14, 58: et litteratus et disertus, id. Brut. 21, 81; id. Mur. 7, 16: servi, id. Brut. 22, 87: quibus ineptiis nec litteratior fit quisquam nec melior, Sen. Q. N. 4, 13, 1.—Esp. of the learned expounders of the poets: quem litteratissimum fuisse judico, Cic. Fam. 9, 16, 4: appellatio grammaticorum Graecā consuetudine invaluit: sed initio litterati vocabantur, Suet. Gram. 4.—
B. Of or belonging to learning, learned: quid est enim dulcius otio litterato, learned leisure, Cic. Tusc. 5, 36, 105: senectus, id. Brut. 76, 265: labor, App. Mag. 4, p. 276, 8.—Hence, adv.: lit-tĕrātē.
1. With plain letters, in a clear hand: rationes perscriptae scite et litterate, Cic. Pis. 25, 61.—
2. Transf.
a. To the letter, literally: litterate respondere, Cic. Harusp. Resp. 8, 17.—
b. Learnedly, scientifically, elegantly, cleverly: scriptorum veterum litterate peritus, learnedly, critically skilled, Cic. Brut. 56, 205: belle et litterate dicta, clever sayings, id. de Or. 2, 62, 253.—Comp.: litteratius Latine loqui, Cic. Brut. 108, 28.

Origins

Proto-Indo-European *h₂leyH-der. Old Latin leitera Latin līterader.? Proto-Hellenic *dipʰtʰérā? Ancient Greek διφθέρᾱ (diphthérā)bor. Etruscan [Term?]bor.? Latin littera Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *-eh₂tos Proto-Italic *-ātos Latin -ātus Latin litterātus From littera (“letter”) + -ātus (“-ed”).

Descendants
  • Catalanlletrat
  • Occitanletrat
  • Portugueseletradofrom Old Galician-Portuguese leterado
  • Spanishletrado
  • Frenchlettré
  • Catalanlliterat
  • Englishliterate
  • Italianliterato
  • Portugueseliterato
  • Romanianliterat

In English words that came into English from litterātus

  • illiterateillīterātus
  • literatuslīterātus

Quick answers

What does litterātus mean in Latin?
litterātus, a adjective, means “learned, educated, scholarly, literate; cultured, erudite”.
How do you pronounce litterātus?
In classical Latin, [lɪt.tɛˈraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [lit.teˈraː.tus].