LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

linquō

linquō (present infinitive linquere, perfect active līquī, supine lictum)
Classical[ˈlɪŋ.kʷoː]Ecclesiastical[ˈliŋ.kʷo]

Meaning

  1. to leave, quit, forsake, depart from
    animus (or anima) linquit/animus linquit aliquem/animam linquo/animo linquorto faint, to swoon
    eum linquentem terram eam quam servarat votis, ominibus lacrimisque prosecuti suntwhen he was leaving the land which he saved, they followed him with prayers and tears54 BCE, Cicero, Pro Plancio 10.26

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.linquōlinquēbamlinquamlīquīlīqueramlīquerō
2nd sg.linquislinquēbāslinquēslīquistīlīquerāslīqueris
3rd sg.linquitlinquēbatlinquetlīquitlīqueratlīquerit
1st pl.linquimuslinquēbāmuslinquēmuslīquimuslīquerāmuslīquerimus
2nd pl.linquitislinquēbātislinquētislīquistislīquerātislīqueritis
3rd pl.linquuntlinquēbantlinquentlīquērunt
līquēre
līquerantlīquerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.linquamlinqueremlīquerimlīquissem
2nd sg.linquāslinquerēslīquerīslīquissēs
3rd sg.linquatlinqueretlīqueritlīquisset
1st pl.linquāmuslinquerēmuslīquerīmuslīquissēmus
2nd pl.linquātislinquerētislīquerītislīquissētis
3rd pl.linquantlinquerentlīquerintlīquissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.linquorlinquēbarlinquar
2nd sg.linqueris
linquere
linquēbāris
linquēbāre
linquēris
linquēre
3rd sg.linquiturlinquēbāturlinquētur
1st pl.linquimurlinquēbāmurlinquēmur
2nd pl.linquiminīlinquēbāminīlinquēminī
3rd pl.linquunturlinquēbanturlinquentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.linquarlinquerer
2nd sg.linquāris
linquāre
linquerēris
linquerēre
3rd sg.linquāturlinquerētur
1st pl.linquāmurlinquerēmur
2nd pl.linquāminīlinquerēminī
3rd pl.linquanturlinquerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.linquelinquere
pres. 2nd pl.linquitelinquiminī
fut. 2nd sg.linquitōlinquitor
fut. 3rd sg.linquitōlinquitor
fut. 2nd pl.linquitōte—
fut. 3rd pl.linquuntōlinquuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelinquerelinquī
perfect infinitivelīquisselictum esse
future infinitivelictūrum esselictum īrī
present participlelinquēns—
perfect participle—lictus
licta, lictā, lictae, lictam, lictārum, lictās, licte, lictī, lictīs, lictō, lictōrum, lictōs
future participlelictūrus
lictūra, lictūrā, lictūrae, lictūram, lictūrārum, lictūrās, lictūre, lictūrī, lictūrīs, lictūrō, lictūrōrum, lictūrōs, lictūrum
linquendus
linquenda, linquendā, linquendae, linquendam, linquendārum, linquendās, linquende, linquendīs, linquendōrum, linquendōs
gerundlinquendī, linquendō, linquendumsupinelictum, lictū

linquo, līqui, 3 (
I. part. lictus, Capitol. M. Aurel. 7 dub.), v. a. Gr. λιπ- in λείπω, λοιπός; cf. Lat. licet.
I. To leave, quit, forsake, depart from something (cf.: destituo, desero): urbem exsul linquat, Plaut. Most. 3, 1, 69: terram, Cic. Planc. 10, 26: nil intentatum nostri liquere poëtae, Hor. A. P. 285: linquenda tellus, id. C. 2, 14, 21.—Absol., to go away: linquebat comite ancilla una, Juv. 6, 119.—
B. Esp.
1. Linqui animo, and simply linqui, to swoon, faint, Suet. Caes. 45: linquor et ancillis excipienda cado, Ov. H. 2, 130; so act.: me liquit animus, Sen. Troad. 623; Ov. M. 8, 363.—
2. Linquere lumen, animam, vitam, to die: lumen linque, Plaut. Cist. 3, 12: dulcia linquebant labentis lumina vitae, Lucr. 5, 989; 3, 542: linquebant dulces animas, Verg. A. 3, 140: animam, Ov. M. 13, 522; Quint. Decl. 13, 6: nec Poenum liquere doli, Sil. 5, 38. —
II. To leave, give up, resign, abandon something: linquamus haec, Cic. de Or. 3, 10, 38: linquamus naturam, artesque videamus, id. ib. 3, 46, 180: linque severa, Hor. C. 3, 8, 28: spem, Val. Fl. 1, 631: inrita ventosae linquens promissa procellae, Cat. 64, 59.—
III. To leave in any place or condition: erum in opsidione linquet, Plaut. As. 2, 2, 14: lupos apud oves, id. Ps. 1, 2, 8. —
IV. To leave behind: linquere vacuos cultoribus agros, Luc. 9, 162: sui monumentum insigne pericli, Val. Fl. 5, 231: pharetram hospitio, id. 1, 661.—
V. Impers. pass.: linquitur, it is left, it remains.— With ut and subj.: linquitur, ut totis animalibus adsimulentur. Lucr. 2, 914: et vix cernere linquitur undas, Silv. 4, 628.

Origins

From Proto-Italic *linkʷō, from Proto-Indo-European *linékʷti ~ *linkʷénti, from the root *leykʷ-. Cognate to Sanskrit रिणक्ति (riṇákti), Ancient Greek λείπω (leípō). See also English loan, lend.

In English words that came into English from linquō

  • relicreliquiae
  • relinquishrelinquo
  • delinquentdelinquens
  • relictrelicta
  • delinquencydēlinquentia
  • derelictiondērelictiō
  • delictdēlīctum
  • deliquiumdeliquium
  • derelinquishderelinquo

Quick answers

What does linquō mean in Latin?
linquō, a verb, means “to leave, quit, forsake, depart from”.
What are the principal parts of linquō?
linquō, linquere, līquī, lictum (third conjugation).
How do you pronounce linquō?
In classical Latin, [ˈlɪŋ.kʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈliŋ.kʷo].
Which English words come from linquō?
English words that go back to Latin linquō include relinquish, delinquent, relict, relic, delinquency and dereliction.