LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

ligurriō

ligurriō (present infinitive ligurrīre, perfect active ligurrīvī or ligurriī, supine ligurrītum)
Classical[lɪˈɡʊr.ri.oː]Ecclesiastical[liˈɡur.ri.o]

Meaning

  1. to be dainty or fond of luxuries
  2. to lick up, feed upon, feast on
  3. to envy or long for

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ligurriōligurriēbamligurriamligurrīvī
ligurriī
ligurrīveram
ligurrieram
ligurrīverō
ligurrierō
2nd sg.ligurrīsligurriēbāsligurriēsligurrīvistī
ligurriistī
ligurrīverās
ligurrierās
ligurrīveris
ligurrieris
3rd sg.ligurritligurriēbatligurrietligurrīvit
ligurriit
ligurrīverat
ligurrierat
ligurrīverit
ligurrierit
1st pl.ligurrīmusligurriēbāmusligurriēmusligurrīvimus
ligurriimus
ligurrīverāmus
ligurrierāmus
ligurrīverimus
ligurrierimus
2nd pl.ligurrītisligurriēbātisligurriētisligurrīvistis
ligurriistis
ligurrīverātis
ligurrierātis
ligurrīveritis
ligurrieritis
3rd pl.ligurriuntligurriēbantligurrientligurrīvērunt
ligurrīvēre, ligurriērunt, ligurriēre
ligurrīverant
ligurrierant
ligurrīverint
ligurrierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ligurriamligurrīremligurrīverim
ligurrierim
ligurrīvissem
ligurriissem
2nd sg.ligurriāsligurrīrēsligurrīverīs
ligurrierīs
ligurrīvissēs
ligurriissēs
3rd sg.ligurriatligurrīretligurrīverit
ligurrierit
ligurrīvisset
ligurriisset
1st pl.ligurriāmusligurrīrēmusligurrīverīmus
ligurrierīmus
ligurrīvissēmus
ligurriissēmus
2nd pl.ligurriātisligurrīrētisligurrīverītis
ligurrierītis
ligurrīvissētis
ligurriissētis
3rd pl.ligurriantligurrīrentligurrīverint
ligurrierint
ligurrīvissent
ligurriissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ligurriorligurriēbarligurriar
2nd sg.ligurrīris
ligurrīre
ligurriēbāris
ligurriēbāre
ligurriēris
ligurriēre
3rd sg.ligurrīturligurriēbāturligurriētur
1st pl.ligurrīmurligurriēbāmurligurriēmur
2nd pl.ligurrīminīligurriēbāminīligurriēminī
3rd pl.ligurriunturligurriēbanturligurrientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ligurriarligurrīrer
2nd sg.ligurriāris
ligurriāre
ligurrīrēris
ligurrīrēre
3rd sg.ligurriāturligurrīrētur
1st pl.ligurriāmurligurrīrēmur
2nd pl.ligurriāminīligurrīrēminī
3rd pl.ligurrianturligurrīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ligurrīligurrīre
pres. 2nd pl.ligurrīteligurrīminī
fut. 2nd sg.ligurrītōligurrītor
fut. 3rd sg.ligurrītōligurrītor
fut. 2nd pl.ligurrītōte—
fut. 3rd pl.ligurriuntōligurriuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveligurrīreligurrīrī
perfect infinitiveligurrīvisse
ligurriisse
ligurrītum esse
future infinitiveligurrītūrum esseligurrītum īrī
present participleligurriēns—
perfect participle—ligurrītus
future participleligurrītūrusligurriendus
ligurriundus
gerundligurriendī, ligurriendō, ligurriendumsupineligurrītum, ligurrītū

Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.

ligurriō (ligūr-) īvī, ītus, īre
1 LIG-, to lick up : piscīs tepidumque ius, H.—Fig., to be dainty, be nice , T.— To enjoy by stealth : furta, H.— To long for, desire eagerly : lucra: agrariam curationem.

Origins

From the root of lingō (“to lick”) + -urriō. The suffix, also found in scaturriō and scalpurriō, is of unclear origin, but possibly a variant of the desiderative suffix -turiō.

In English words that came into English from ligurriō

  • abliguritionabligurrītiō

Quick answers

What does ligurriō mean in Latin?
ligurriō, a verb, means “to be dainty or fond of luxuries; to lick up, feed upon, feast on; to envy or long for”.
What are the principal parts of ligurriō?
ligurriō, ligurrīre, ligurrīvī, ligurrītum (fourth conjugation).
How do you pronounce ligurriō?
In classical Latin, [lɪˈɡʊr.ri.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [liˈɡur.ri.o].