lĭgūrĭo
Meaning
- to lick.
lĭgūrĭo and lĭgurrĭo, īvi and ĭi, ītum (
I. impers. ligurribant, Macr. S. 2, 12, 17), 4, v. a. and n. root lig-; cf. lingo, to lick. *
I. Neutr., to be dainty, fond of good things (cf. lambo):
quae (meretrices) cum amatore cum cenant, liguriunt, Ter. Eun. 5, 4, 14.— II. Act., to lick.
A. Lit.:
apes non, ut muscae, (eum) liguriunt, Varr. R. R. 3, 16, 6: semesos pisces tepidumque jus, Hor. S. 1, 3, 81.—2. Transf.:
dum ruri rurant homines, quos (parasiti) liguriant, whom they lick, whom they daintily feed upon, Plaut. Capt. 1, 1, 15: furta, to lick up, feast on by stealth, Hor. S. 2, 4, 79.—Also in mal. part., as Gr. λείχειν and λειχάζειν, Suet. Tib. 45 fin.; Mart. 11, 58.—B. Trop., to long for, desire eagerly, lust after any thing:
improbissima lucra liguriens, Cic. Verr. 2, 3, 76, § 177: agrariam curationem, id. Fam. 11, 21, 5.