noun · masculinethird declension
laqueātor
laqueātor m (genitive laqueātōris)
Meaning
- Late Latina gladiator who used a noose as a weapon
Laqueatorum pugna erat fugientes in ludo homines iniecto laqueo inpeditos consecutosque prostrare amictos umbone pellicio.
early 7th c. CE, Isidore of Seville, Etymologiae sive Origines 18.56Item a laqueus laqueo -as, idest laqueo capere vel ligare, unde laqueator -ris, et designat officium ludendi: erat enim laqueatorum pugna fugientes in ludo homines iniecto laqueo impeditos consecutosque prosternere amictos umbone pelliceo.
c. 1160 – 1190, Hugutius Pisanus, Derivationes L 67
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | laqueātor | laqueātōrēs |
| genitive | laqueātōris | laqueātōrum |
| dative | laqueātōrī | laqueātōribus |
| accusative | laqueātōrem | laqueātōrēs |
| ablative | laqueātōre | laqueātōribus |
| vocative | laqueātor | laqueātōrēs |
lăquĕātor, ōris, m. laqueus,
I. an ensnarer, a kind of gladiator who attempted to catch his adversary with a noose, acc. to Isid. Orig. 18, 56 (al. laquearius).
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin laqueō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin laqueātor From laqueō (“to ensnare”) + -tor (“-er”).