LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

lanceolātus

lanceolātus (feminine lanceolāta, neuter lanceolātum)
Classical[ɫaŋ.ke.ɔˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[lan̠ʲ.t͡ʃe.oˈlaː.tus]

Meaning

  1. adjectivearmed with a lance
  2. adjectivehaving the form of a lance; lanceolate

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativelanceolātuslanceolātalanceolātum
genitivelanceolātīlanceolātaelanceolātī
dativelanceolātōlanceolātaelanceolātō
accusativelanceolātumlanceolātamlanceolātum
ablativelanceolātōlanceolātālanceolātō
vocativelanceolātelanceolātalanceolātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativelanceolātīlanceolātaelanceolāta
genitivelanceolātōrumlanceolātārumlanceolātōrum
dativelanceolātīslanceolātīslanceolātīs
accusativelanceolātōslanceolātāslanceolāta
ablativelanceolātīslanceolātīslanceolātīs
vocativelanceolātīlanceolātaelanceolāta

lancĕŏlātus, a, um, adj. lanceola,
I. armed with a little lance or point, lanceolated, lanceolate: plantago, Macer de Plantagine, 5.

Origins

From lanceola.

Descendants
  • Englishlanceolate

Quick answers

What does lanceolātus mean in Latin?
lanceolātus, a adjective, means “armed with a lance; having the form of a lance; lanceolate”.
How do you pronounce lanceolātus?
In classical Latin, [ɫaŋ.ke.ɔˈɫaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [lan̠ʲ.t͡ʃe.oˈlaː.tus].