noun · neuterthird declension
lacerāmen
lacerāmen n (genitive lacerāminis)
Ecclesiastical[la.t͡ʃeˈraː.men]
Meaning
- Medieval Latinsynonym of lacerātiō
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lacerāmen | lacerāmina |
| genitive | lacerāminis | lacerāminum |
| dative | lacerāminī | lacerāminibus |
| accusative | lacerāmen | lacerāmina |
| ablative | lacerāmine | lacerāminibus |
| vocative | lacerāmen | lacerāmina |
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Italic *-mn̥ Latin -men Latin lacerāmen From lacerō (“to tear to pieces, rend, lacerate”) + -men.