LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

iuvenīlis

iuvenīlis (neuter iuvenīle)
Classical[jʊ.wɛˈniː.lɪs]Ecclesiastical[ju.veˈniː.lis]

Meaning

  1. two terminationyouthful, juvenile

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Juventa · Juventus · Juventas · Juvenalis · Juvenilis

1. Juventa (from ζέω, ζόη), is the season of youth; juventus, a collection of young men; Juventas, the goddess of youth. 2. Juvenalis denotes youthful, either indifferently, as that which belongs to young people, or with praise, in opp. to the weakness of old age; whereas juvenilis denotes youthful, with the accessory moral notion of what is in conformity with the character of young people, mostly with blame, in opp. to the maturity of age. (v. 46.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeiuvenīlisiuvenīlisiuvenīle
genitiveiuvenīlisiuvenīlisiuvenīlis
dativeiuvenīlīiuvenīlīiuvenīlī
accusativeiuvenīlemiuvenīlemiuvenīle
ablativeiuvenīlīiuvenīlīiuvenīlī
vocativeiuvenīlisiuvenīlisiuvenīle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeiuvenīlēsiuvenīlēsiuvenīlia
genitiveiuvenīliumiuvenīliumiuvenīlium
dativeiuvenīlibusiuvenīlibusiuvenīlibus
accusativeiuvenīlīs
iuvenīlēs
iuvenīlīs
iuvenīlēs
iuvenīlia
ablativeiuvenīlibusiuvenīlibusiuvenīlibus
vocativeiuvenīlēsiuvenīlēsiuvenīlia

jŭvĕnīlis (jŭvĕnāl-), e, adj. id.,
I. of or belonging to youth, youthful, juvenile.
I. Lit.: juvenilis quaedam dicendi impunitas et licentia. Cic. Brut. 91, 316: redundantia, id. Or. 30, 108: sumptis Priamum juvenalibus armis vidit. Verg. A. 2, 518: corpus, id. ib. 5, 475: valida ac juvenilia membra, Juv. 11, 5: anni, Ov. M. 8, 632: caput, id. ib. 1, 564: femur, id. Am. 1, 5, 22: suis semper juvenilior annis, id. M. 14, 639: sidus juvenile nepotes, shining among the youths like stars, a youthful constellation, id. Tr. 2, 167.—
II. Transf.
A. Lively, cheerful: integer et laetus laeta et juvenilia lusi, Ov. Tr. 5, 1, 7.—
B. Violent, strong: praeceps juvenile pericli, Stat. S. 1, 4, 50.—Hence, advv.
1. jŭvĕnīle, youthfully: adhuc juvenile vagans, Stat. S. 3, 5, 25.—
2. jŭvĕnīlĭter, youthfully, after the manner of youth: exsultare, Cic. de Sen. 4, 10 (in Ovid only juvenaliter; v. juvenalis fin.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ey-
  2. Proto-Indo-European*h₂óyu
  3. Proto-Indo-European*h₂yéwHō
  4. Proto-Italic*juwō
  5. Latiniuvenīlis

Proto-Indo-European *-elis Proto-Italic *-elis Latin -ilis Latin -īlis Latin iuvenīlis From iuven(is) (“young”) + -īlis (“-ile”, “tending to”).

Descendants
  • Catalanjuvenil
  • Frenchjuvénile
  • Italiangiovenile
  • Italiangiovanile
  • Portuguesejuvenil
  • Romanianjuvenil
  • Spanishjuvenil
  • Englishjuvenile

In English words that came into English from iuvenīlis

  • juvenileiuvenīlis
  • juveniliaiuvenīlia

Quick answers

What does iuvenīlis mean in Latin?
iuvenīlis, a adjective, means “youthful, juvenile”.
How do you pronounce iuvenīlis?
In classical Latin, [jʊ.wɛˈniː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ju.veˈniː.lis].
Where does iuvenīlis come from?
Proto-Indo-European *h₂ey- → Proto-Indo-European *h₂óyu → Proto-Indo-European *h₂yéwHō → Proto-Italic *juwō → Latin iuvenīlis.