noun · femininefirst declension
iūrisprūdentia
iūrisprūdentia f (genitive iūrisprūdentiae)
Classical[juː.rɪs.pruːˈdɛn.ti.a]Ecclesiastical[ju.ris.pruˈdɛn.t͡si.a]
Meaning
- post Classicalknowledge about the law; jurisprudence
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iūrisprūdentia | iūrisprūdentiae |
| genitive | iūrisprūdentiae | iūrisprūdentiārum |
| dative | iūrisprūdentiae | iūrisprūdentiīs iūrisprūdentīs |
| accusative | iūrisprūdentiam | iūrisprūdentiās |
| ablative | iūrisprūdentiā | iūrisprūdentiīs iūrisprūdentīs |
| vocative | iūrisprūdentia | iūrisprūdentiae |
jūris-prūdentĭa, ae (also separately and prūdentĭa jūris, Cic. de Or. 1, 60, 256; cf. Nep. Cim. 2, 1), f. 2. jus-prudentia,
I. the science of law, jurisprudence (postclass.):
jurisprudentia cst divinarum humanarumque rerum notitia, justi atque injusti scientia, Dig. 1, 1, 10, § 2; Just. Inst. 1, 1, 1.Origins
Derived from the oblique stem iūrisprūdent- of iūrisprūdēns (“expert at law”) + -ia (abstract noun-forming suffix).
Descendants
- Englishjurisprudence
- Frenchjurisprudence
- Italiangiurisprudenza
- Portuguesejurisprudência
- Romanianjurisprudență
- Spanishjurisprudencia
- Dutchjurisprudentie
- Polishjurysprudencja
- Sicilianjurisprudenza