noun · masculinesecond declension
iūriscōnsultus
iūriscōnsultus m (genitive iūriscōnsultī)
Classical[juː.rɪs.kõːˈsʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[ju.ris.konˈsul.tus]
Meaning
- lawyer, legal adviser
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iūriscōnsultus | iūriscōnsultī |
| genitive | iūriscōnsultī | iūriscōnsultōrum |
| dative | iūriscōnsultō | iūriscōnsultīs |
| accusative | iūriscōnsultum | iūriscōnsultōs |
| ablative | iūriscōnsultō | iūriscōnsultīs |
| vocative | iūriscōnsulte | iūriscōnsultī |
jūris-consultus, or less freq. jūre-consultus (also juris consultus and consultus juris), i, m. 2. jus-consulo,
I. one skilled in the law, a lawyer (class.).—Form jurisconsultus:
si quaereretur, quisnam jurisconsultus vere nominaretur, eum dicerem, qui legum et consuetudinis ejus, qua privati in civitate uterentur, et ad respondendum et ad agendum et ad cavendum peritus est, Cic. de Or. 1, 48, 212; id. Leg. 2, 19, 47; id. Mur. 11, 25; Quint. 5, 14, 34.—Form jureconsultus: ea jureconsultorum ingeniis corrupta sunt, Cic. Mur. 12, 27; id. Fam. 3, 1, 3; 7, 8, 2; Gell. 11, 18, 16; Lact. Mort. Pers. 22, 24.Origins
From iūs (“law”) + cōnsultus (“experienced”).
Descendants
- Italiangiureconsulto