noun · neutersecond declension
iūrandum
iūrandum n (genitive iūrandī)
Classical[juːˈran.dũː]Ecclesiastical[juˈran.dum]
Meaning
- oath
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iūrandum | iūranda |
| genitive | iūrandī | iūrandōrum |
| dative | iūrandō | iūrandīs |
| accusative | iūrandum | iūranda |
| ablative | iūrandō | iūrandīs |
| vocative | iūrandum | iūranda |
jūrandum, i, n. id.,
I. an oath [anteclass. for jusjurandum):
abi quaerere ubi jurando tuo satis sit praesidi, Plaut. Cist. 2, 1, 26 (dub.; al. juri-jurando).