adjectivethird-declension two-termination adjective
irrītābilis
irrītābilis (neuter irrītābile)
Classical[ɪr.riːˈtaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[ir.riˈtaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationirritable, irascible, short-tempered
- two terminationexcitable, susceptible
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | irrītābilis | irrītābilis | irrītābile |
| genitive | irrītābilis | irrītābilis | irrītābilis |
| dative | irrītābilī | irrītābilī | irrītābilī |
| accusative | irrītābilem | irrītābilem | irrītābile |
| ablative | irrītābilī | irrītābilī | irrītābilī |
| vocative | irrītābilis | irrītābilis | irrītābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | irrītābilēs | irrītābilēs | irrītābilia |
| genitive | irrītābilium | irrītābilium | irrītābilium |
| dative | irrītābilibus | irrītābilibus | irrītābilibus |
| accusative | irrītābilīs irrītābilēs | irrītābilīs irrītābilēs | irrītābilia |
| ablative | irrītābilibus | irrītābilibus | irrītābilibus |
| vocative | irrītābilēs | irrītābilēs | irrītābilia |
irrītābĭlis (inr-), e, adj. 1. irrito.
I. Easily excited or enraged, irritable:
irritabiles esse animos optimorum saepe hominum, Cic. Att. 1, 17, 4: genus vatum, Hor. Ep. 2, 2, 102; Amm. 18, 6, 18.— * II. Act., easily exciting:
formae, Lact. 6, 23, 5.Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin irrītābilis From irrītō (“to excite, to irritate”) + -bilis.
Elsewhere
- Catalanirritable
- Frenchirritable
- Englishirritablefrom French irritable
- Romanianiritabilfrom French irritable
- Italianirritabile
- Spanishirritable
- Danishirritabel
- Swedishirritabel
Norwegian
- Norwegian Bokmålirritabel
- Norwegian Nynorskirritabel
In English words that came into English from irrītābilis
- irritableirrītābilis