adjectivefirst/second-declension adjective
irrequiētus
irrequiētus (feminine irrequiēta, neuter irrequiētum)
Classical[ɪr.rɛ.kʷiˈeː.tʊs]Ecclesiastical[ir.re.kʷiˈɛː.tus]
Meaning
- adjectivepoeticunquiet, restless
- adjectivefigurativelydisquieting, causing unrest
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | irrequiētus | irrequiēta | irrequiētum |
| genitive | irrequiētī | irrequiētae | irrequiētī |
| dative | irrequiētō | irrequiētae | irrequiētō |
| accusative | irrequiētum | irrequiētam | irrequiētum |
| ablative | irrequiētō | irrequiētā | irrequiētō |
| vocative | irrequiēte | irrequiēta | irrequiētum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | irrequiētī | irrequiētae | irrequiēta |
| genitive | irrequiētōrum | irrequiētārum | irrequiētōrum |
| dative | irrequiētīs | irrequiētīs | irrequiētīs |
| accusative | irrequiētōs | irrequiētās | irrequiēta |
| ablative | irrequiētīs | irrequiētīs | irrequiētīs |
| vocative | irrequiētī | irrequiētae | irrequiēta |
irrĕquĭētus (inr-), a, um, adj. 2. inrequietus,
I. unquiet, restless (poet. and in post-Aug. prose):
Enipeus, Ov. M. 1, 579: illa, id. ib. 5, 443: Charybdis, id. ib. 13, 730: agitatio, Sen. Brev. Vit. 10, 6: circuitus mundi, Plin. 2, 5, 4, § 11; cf.: ambitus (mundi), id. 2, 3, 3, § 6.—Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinirrequiētus
Latin requiētus Latin irrequiētus From in- (“un-, not”) + requiētus (“rested”).
Descendants
- Italianirrequieto
- Portugueseirrequieto