noun · femininefirst declension
īrācundia
īrācundia f (genitive īrācundiae)
Classical[iː.raːˈkʊn.di.a]Ecclesiastical[i.raˈkun.di.a]
Meaning
- irritability, a proneness to anger, hastiness of temper, irascibility, wrathfulness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īrācundia | īrācundiae |
| genitive | īrācundiae | īrācundiārum |
| dative | īrācundiae | īrācundiīs |
| accusative | īrācundiam | īrācundiās |
| ablative | īrācundiā | īrācundiīs |
| vocative | īrācundia | īrācundiae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- iracundia efferri
- to be carried away by one's anger.
- iracundia inflammatum esse
- to be fired with rage.
- iracundia exardescere, effervescere
- to be transported with passion.
- animum alicuius ab iracundia revocare
- to prevent some one from growing angry, appease his anger.
- iracundiam continere, cohibere, reprimere
- to restrain, master one's passion.
- iracundiam sic (ita) definiunt, ut ulciscendi libidinem esse dicant or ut u. libido sit or iracundiam sic definiunt, ulc. libidinem
- anger is defined as a passionate desire for revenge.
īrācundĭa, ae, f. iracundus,
I. a proneness to anger, hastiness of temper, irascibility; violence of anger, wrath, rage, passion (class.):
ex quo in aliis anxietas, unde anxii, in aliis iracundia dicitur, quae ab ira differt: estque aliud iracundum esse, aliud iratum, ut differt anxietas ab angore, Cic. Tusc. 4, 12, 27: quo distet (ira) ab iracundia apparet, Sen. de Ira, 1, 4, 1: prae iracundiā vix sum apud me, Ter. Heaut. 5, 1, 47: iracundiam reprimere, id. Ad. 5, 8, 3; cf. omittere, id. ib. 4, 7, 37: remittere, Cic. Phil. 8, 6, 19: suam rei publicae dimittere, to sacrifice to the good of the state, Caes. B. C. 1, 8: esse summā iracundiā, id. ib. 3, 16: iracundiā ardere, Ter. Ad. 3, 2, 12: iracundiā efferri, Cic. de Or. 2, 75, 305: iracundiā exardescere ac stomacho, Cic. Verr. 2, 2, 20, § 48: inflammari, id. Tusc. 4, 22, 50: iracundiam irritare, aut mitigare, Curt. 10, 5, 34: satiare, Petr. 97: opportunus ad iracundiam, Sen. de Ira, 2, 19, 1.—Plur.: iracundias domitas habere, App. Dogm. Plat. 2, p. 14, 40: resistere implacabilibus iracundiis, Amm. 29, 2, 18.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īrācundia ae, f
iracundus, a proneness to anger, hasty temper, irascibility: permitto aliquid iracundiae tuae.—Anger, wrath, rage, passion, violence: prae iracundiā non sum apud me, T.: cotidie aliquid iracundiae remittebat: suam rei p. dimittere, sacrifice to the state, Cs.: iracundiā exardescere: indiligentiae suae ac doloris, excited by, Cs.: sine iracundiā dico omnia, dispassionately: iracundiae inplacabiles.
Origins
From īrācundus + -ia.
Descendants
- Italianiracondia
- Spanishiracundia
- Old Galician-Portugueserigonha