LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive

involitō

involitō (present infinitive involitāre, perfect active involitāvī, supine involitātum)
Classical[ɪnˈwɔ.lɪ.toː]Ecclesiastical[iɱˈvɔː.li.to]

Meaning

  1. intransitiveto fly over, float over

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.involitōinvolitābaminvolitābōinvolitāvīinvolitāveraminvolitāverō
2nd sg.involitāsinvolitābāsinvolitābisinvolitāvistīinvolitāverāsinvolitāveris
3rd sg.involitatinvolitābatinvolitābitinvolitāvitinvolitāveratinvolitāverit
1st pl.involitāmusinvolitābāmusinvolitābimusinvolitāvimusinvolitāverāmusinvolitāverimus
2nd pl.involitātisinvolitābātisinvolitābitisinvolitāvistisinvolitāverātisinvolitāveritis
3rd pl.involitantinvolitābantinvolitābuntinvolitāvērunt
involitāvēre
involitāverantinvolitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.involiteminvolitāreminvolitāveriminvolitāvissem
2nd sg.involitēsinvolitārēsinvolitāverīsinvolitāvissēs
3rd sg.involitetinvolitāretinvolitāveritinvolitāvisset
1st pl.involitēmusinvolitārēmusinvolitāverīmusinvolitāvissēmus
2nd pl.involitētisinvolitārētisinvolitāverītisinvolitāvissētis
3rd pl.involitentinvolitārentinvolitāverintinvolitāvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.involitā—
pres. 2nd pl.involitāte—
fut. 2nd sg.involitātō—
fut. 3rd sg.involitātō—
fut. 2nd pl.involitātōte—
fut. 3rd pl.involitantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinvolitāre—
perfect infinitiveinvolitāvisse—
future infinitiveinvolitātūrum esse—
present participleinvolitāns—
future participleinvolitātūrus—
gerundinvolitandī, involitandō, involitandumsupineinvolitātum, involitātū

invŏlĭto, āvi, ātum, 1,
I. v. n. freq. [involo], to fly over a place.
I. Lit., with dat.: nec minus involitat terris, Prud. 13, 100. —
II. Transf., of inanim. things, to flow or float over or upon: umeris involitant comae, Hor. C. 4, 10, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininvolitō

Latin volitō Latin involitō From in- + volitō (“to fly about, hover”).

Quick answers

What does involitō mean in Latin?
involitō, a verb, means “to fly over, float over”.
What are the principal parts of involitō?
involitō, involitāre, involitāvī, involitātum (first conjugation, no passive).
How do you pronounce involitō?
In classical Latin, [ɪnˈwɔ.lɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈvɔː.li.to].
Where does involitō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin involitō.