noun · neutersecond declension
invītāmentum
invītāmentum n (genitive invītāmentī)
Meaning
- invitation
- incitement, inducement
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | invītāmentum | invītāmenta |
| genitive | invītāmentī | invītāmentōrum |
| dative | invītāmentō | invītāmentīs |
| accusative | invītāmentum | invītāmenta |
| ablative | invītāmentō | invītāmentīs |
| vocative | invītāmentum | invītāmenta |
invītāmentum, i, n. id.,
I. an invitation.
I. Lit. (post-class.):
filia invitamento matris suae circumlata, App. Mag. p. 322, 39; id. M. 1, p. 103, 40.—II. Trop., an allurement, incitement, inducement:
invitamenta naturae, Cic. Fin. 5, 6, 17 fin.: is (honos), autem, non invitamentum ad tempus, sed perpetuae virtutis praemium, id. Fam. 10, 10, 2: temeritatis, Liv. 2, 42, 6: sceleris, Vell. 2, 67, 3: pulchritudinem ejus non libidinis habuerat invitamentum, sed gloriae, Curt. 4, 10, 24 (al. incitamentum): ad res necessarias, id. ap. Non. 321, 16: invitamenta urbis et fori, attractions, Cic. Sull. 26, 74.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
invītāmentum ī, n
invito, an invitation, allurement, incitement, inducement: invitamenta urbis, attractions: (honos) non invitamentum ad tempus est: ad luxuriam, L.: temeritatis, L.
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin invītāmentum From invītō (“to invite, summon, challenge”) + -mentum.