LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

inviolābilis

inviolābilis (neuter inviolābile)
Classical[ɪn.wi.ɔˈɫaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iɱ.vi.oˈlaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationinviolable, untouchable
    inviolābilis flammīsuntouchable by flames

In the readers how our graded readers gloss it

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinviolābilisinviolābilisinviolābile
genitiveinviolābilisinviolābilisinviolābilis
dativeinviolābilīinviolābilīinviolābilī
accusativeinviolābileminviolābileminviolābile
ablativeinviolābilīinviolābilīinviolābilī
vocativeinviolābilisinviolābilisinviolābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinviolābilēsinviolābilēsinviolābilia
genitiveinviolābiliuminviolābiliuminviolābilium
dativeinviolābilibusinviolābilibusinviolābilibus
accusativeinviolābilīs
inviolābilēs
inviolābilīs
inviolābilēs
inviolābilia
ablativeinviolābilibusinviolābilibusinviolābilibus
vocativeinviolābilēsinviolābilēsinviolābilia

in-vĭŏlābĭlis, e, adj.,
I. invulnerable, imperishable (poet. and in post-Aug. prose): inviolabile telis servabant sacrumque caput, Sil. 16, 16: inviolabilia haec ne credas forte vigere, Lucr. 5, 305: elementum, App. Mund. 1, p. 57: quia non laniabatur (Mariccus), stolidum vulgus inviolabilem credebat, invulnerable, Tac. H. 2, 61.—
II. Inviolable, hallowed: uti Dianae Leucophrynae perfugium inviolabile foret, Tac. A. 3, 62: lex, Cod. Th. 6, 4, 18: comitum concilium, Claud. Laud. Stil. 2, 242 al. — Adv.: invĭŏlābĭlĭter, inviolably, Cod. 2, 17, 1; Boeëth. Consol. 3 Pros. 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininviolābilis

Latin violābilis Latin inviolābilis From in- (“un-”) + violābilis.

Descendants
  • Frenchinviolable
  • Englishinviolablefrom French inviolable
  • Italianinviolabile
  • Portugueseinviolável
  • Spanishinviolable

In English words that came into English from inviolābilis

  • inviolableinviolābilis

Quick answers

What does inviolābilis mean in Latin?
inviolābilis, a adjective, means “inviolable, untouchable”.
How do you pronounce inviolābilis?
In classical Latin, [ɪn.wi.ɔˈɫaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.vi.oˈlaː.bi.lis].
Where does inviolābilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inviolābilis.