LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

invictus

invictus (feminine invicta, neuter invictum, superlative invictissimus)
Classical[ɪnˈwɪk.tʊs]Ecclesiastical[iɱˈvik.tus]

Meaning

  1. adjectiveunconquered, unsubdued
  2. adjectiveinvincible, undisputed, undefeated

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinvictusinvictainvictum
genitiveinvictīinvictaeinvictī
dativeinvictōinvictaeinvictō
accusativeinvictuminvictaminvictum
ablativeinvictōinvictāinvictō
vocativeinvicteinvictainvictum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinvictīinvictaeinvicta
genitiveinvictōruminvictāruminvictōrum
dativeinvictīsinvictīsinvictīs
accusativeinvictōsinvictāsinvicta
ablativeinvictīsinvictīsinvictīs
vocativeinvictīinvictaeinvicta

in-victus, a, um, adj. 2. in,
I. unconquered, unsubdued, not vanquished; hence unconquerable, invincible; constr. with ab, in and abl. or acc., ad, contra, adversum, the simple abl., with gen. and inf. (class.).
(a). With ab: invictum se a labore praestare, Cic. Off. 1, 20, 68: invictus a civibus hostibusque animus, Liv. 22, 26: Fabius prius ab illis invictum animum praestat, id. 22, 15, 1: vos, hoc est populus Romanus, invicti ab hostibus, Sall. J. 31, 20: a cupiditatibus animus, Liv. 39, 40; 22, 26 fin.—
(b). With in and abl.: spartum in aquis, marique invictum, Plin. 19, 2, 8, § 29.—
(g). With in and acc.: in hostem et in mortem invictus animus, Just. 12, 15.—
(d). With ad: invictum ad vulnera corpus, Ov. M. 12, 167.—(ε) With contra: crocodilus contra omnes ictus cute invicta, Plin. 8, 25, 37, § 89.—(ζ) With adversus or adversum: adversum divitias invictum animum gerebat, Sall. J. 43, 5; so Sen. Helv. 5, 5; Tac. A. 15, 21.—(η) With simple abl.: armis invictus, Cic. Agr. 2, 35, 95: invicti viribus, Verg. A. 6, 394: certamine, Ov. M. 7, 792: cursu, id. ib. 8, 311: caestibus, id. ib. 5, 107: robore, Luc. 4, 608: invictaque bello dextera, Verg. A. 6, 878: dentes ignibus, Plin. 7, 6, 15, § 70. —(θ) With the gen. and inf. (poet.): Cantaber hiemisque aestusque famisque Invictus, palmamque ex omni ferre labore, Sil. 3, 326.—(ι) With dat. cunctis, Luc. 4, 608; cf. Tac. Agr. 18.—(κ) Absol.: Germani, Caes. B. G. 1, 36: ambae invictae gentes, Verg. A. 12, 191: satis vixi, invictus enim morior, Epam. ap. Nep. Epam. 9, 4: Hannibal, Nep. Hann. 6, 1: nomen invicti imperatoris, Cic. Verr. 2, 4, 38, § 82: dux, Ov. Tr. 4, 2, 44; Luc. 5, 324; 10, 346: res publica, Cic. Par. 4, 29: imperium, Liv. Epit. 3: Palladis manus, Ov. Am. 3, 3, 28: virtus, id. P. 3, 4, 111: invictae opinionis exercitus, reputed invincible, Just. 33, 1, 3: adamas, impenetrable, Ov. P. 4, 12, 32.—Comp.: invictior ratio, irrefutable, Aug. de Immort. Anim. 8.—Sup.: omnes sciunt te unum in terra vivere virtute et forma et factis invictissumum, not to be surpassed, Plaut. Mil. 1, 1, 57; Symm. Ep. 10, 78.—Hence, invictē, adv., invincibly, irrefutably (eccl. Lat.): invictissime, Aug. Ep. 28.

Origins

From in- + victus, the perfect passive participle of vincō (“conquer”).

Descendants
  • Italianinvitto
  • Portugueseinvicto
  • Spanishinvicto

Quick answers

What does invictus mean in Latin?
invictus, a adjective, means “unconquered, unsubdued; invincible, undisputed, undefeated”.
How do you pronounce invictus?
In classical Latin, [ɪnˈwɪk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈvik.tus].