LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inverēcundus

inverēcundus (feminine inverēcunda, neuter inverēcundum)
Classical[ɪn.wɛ.reːˈkʊn.dʊs]Ecclesiastical[iɱ.ve.reˈkun.dus]

Meaning

  1. adjectiveshameless
  2. adjectiveimpudent

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinverēcundusinverēcundainverēcundum
genitiveinverēcundīinverēcundaeinverēcundī
dativeinverēcundōinverēcundaeinverēcundō
accusativeinverēcunduminverēcundaminverēcundum
ablativeinverēcundōinverēcundāinverēcundō
vocativeinverēcundeinverēcundainverēcundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinverēcundīinverēcundaeinverēcunda
genitiveinverēcundōruminverēcundāruminverēcundōrum
dativeinverēcundīsinverēcundīsinverēcundīs
accusativeinverēcundōsinverēcundāsinverēcunda
ablativeinverēcundīsinverēcundīsinverēcundīs
vocativeinverēcundīinverēcundaeinverēcunda

in-vĕrēcundus, a, um (inverĕcundus, Ven. de Vit. S. Mart. 1, 393), adj.,
I. without shame, shameless, immodest.
I. Of persons: impudens, impurus, inverecundissimus, Plaut. Rud. 3, 2, 43: deus, i. e. Bacchus, Hor. Epod. 11, 13. —
II. Of things: frons, Quint. 2, 4, 16: animi ingenium, Poët. ap. Cic. Inv. 1, 45, 83: animus, Suet. Gram. 15. —In neutr, sing.: inverecundum est, it is shameful, Dig. 32, 1, 23.—Comp.: quid inverecundius, Val. Max. 7, 7, 1.—Adv.: invĕ-rēcundē, without shame, shamelessly (postAug.): aliqua aetas fuerit, quae translationis jure uteretur inverecunde, Sen. Ep. 114, 1: dicere, Quint. 7, 4, 10: privatorum parietes, aedibus sacris inverecunde conexi, irreverently, Amm. 27, 9, 10.— Comp., Hier. Ep. 128, 2: dicere, Aug. Ep. 155, 3, § 11.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininverēcundus

Latin verēcundus Latin inverēcundus From in- + verēcundus.

Quick answers

What does inverēcundus mean in Latin?
inverēcundus, a adjective, means “shameless; impudent”.
How do you pronounce inverēcundus?
In classical Latin, [ɪn.wɛ.reːˈkʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.ve.reˈkun.dus].
Where does inverēcundus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inverēcundus.