LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

intremō

intremō (present infinitive intremere, perfect active intremuī)
Classical[ˈɪn.trɛ.moː]Ecclesiastical[ˈin.tre.mo]

Meaning

  1. intransitiveto tremble, shake, quake
  2. transitivewith accusativewith dativeto tremble at or before

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.intremōintremēbamintremamintremuīintremueramintremuerō
2nd sg.intremisintremēbāsintremēsintremuistīintremuerāsintremueris
3rd sg.intremitintremēbatintremetintremuitintremueratintremuerit
1st pl.intremimusintremēbāmusintremēmusintremuimusintremuerāmusintremuerimus
2nd pl.intremitisintremēbātisintremētisintremuistisintremuerātisintremueritis
3rd pl.intremuntintremēbantintrementintremuērunt
intremuēre
intremuerantintremuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.intremamintremeremintremuerimintremuissem
2nd sg.intremāsintremerēsintremuerīsintremuissēs
3rd sg.intrematintremeretintremueritintremuisset
1st pl.intremāmusintremerēmusintremuerīmusintremuissēmus
2nd pl.intremātisintremerētisintremuerītisintremuissētis
3rd pl.intremantintremerentintremuerintintremuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.intreme—
pres. 2nd pl.intremite—
fut. 2nd sg.intremitō—
fut. 3rd sg.intremitō—
fut. 2nd pl.intremitōte—
fut. 3rd pl.intremuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveintremere—
perfect infinitiveintremuisse—
present participleintremēns—
gerundintremendī, intremendō, intremendum

in-trĕmo, ŭi, 3, v. n. and a.
I.
I. Neutr., to tremble, shake, quake: totum corpus intremit, Cels. 3, 3: omnem Murmure Trinacriam, Verg. A. 3, 581: intremuit malus, id. ib. 5, 505; so, tellus, Ov. M. 1, 284: quercus, id. ib. 7, 629: genua intremuere, id. ib. 10, 458; 2, 180: quo (clamore) intremuere undae, Verg. A. 3, 672.—
II. Act., to tremble at or before: regum eventus, Sil. 8, 60: Hannibalem, id. 16, 664.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinintremō

Latin tremō Latin intremō From in- + tremō.

Quick answers

What does intremō mean in Latin?
intremō, a verb, means “to tremble, shake, quake; to tremble at or before”.
What are the principal parts of intremō?
intremō, intremere, intremuī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce intremō?
In classical Latin, [ˈɪn.trɛ.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.tre.mo].
Where does intremō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin intremō.