adjectivethird-declension two-termination adjective
intestābilis
intestābilis (neuter intestābile)
Classical[ɪn.tɛsˈtaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.tesˈtaː.bi.lis]
Meaning
- literallytwo terminationincapable of being a witness (by reason of misconduct)
- two terminationinfamous, detestable, abominable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | intestābilis | intestābilis | intestābile |
| genitive | intestābilis | intestābilis | intestābilis |
| dative | intestābilī | intestābilī | intestābilī |
| accusative | intestābilem | intestābilem | intestābile |
| ablative | intestābilī | intestābilī | intestābilī |
| vocative | intestābilis | intestābilis | intestābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | intestābilēs | intestābilēs | intestābilia |
| genitive | intestābilium | intestābilium | intestābilium |
| dative | intestābilibus | intestābilibus | intestābilibus |
| accusative | intestābilīs intestābilēs | intestābilīs intestābilēs | intestābilia |
| ablative | intestābilibus | intestābilibus | intestābilibus |
| vocative | intestābilēs | intestābilēs | intestābilia |
in-testābĭlis, e, adj.,
I. that is incapable, by reason of misconduct, of being a witness or of making a will.
I. Lit.:
si quis ob carmen famosum damnetur, senatusconsulto expressum est, ut intestabilis sit, ergo nec testamentum facere poterit, nec ad testamentum adhiberi testis, Dig. 28, 1, 18.—II. Transf.
A. Infamous, execrable, detestable, abominable:
homo, Sall. J. 67 fin.; Hor. S. 2, 3, 181; Tac. A. 6, 40: intestabilis et sacer esto, Hor. S. 2, 3, 81.— Comp., Sall. H. Fragm. 1, 41, 1; Tac. H. 4, 42 fin.— intestābĭlis, e, adj. in-, 2. testis, = 2. intestatus;
I.
in double sense with 1. intestabilis, II. A., Plaut. Curc. 1, 1, 30; id. Mil. 5, 1, 24 (cf. Lorenz ad loc.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-testābilis e, adj.
with comp, infamous, execrable, detestable, abominable: homo, S.: saevitiā, Ta.: intestabilior et saevior, Ta.
Origins
From in- + testor (“to testify”) + -bilis, or in- + testābilis (“having a right to testify”).