LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

intestābilis

intestābilis (neuter intestābile)
Classical[ɪn.tɛsˈtaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.tesˈtaː.bi.lis]

Meaning

  1. literallytwo terminationincapable of being a witness (by reason of misconduct)
  2. two terminationinfamous, detestable, abominable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeintestābilisintestābilisintestābile
genitiveintestābilisintestābilisintestābilis
dativeintestābilīintestābilīintestābilī
accusativeintestābilemintestābilemintestābile
ablativeintestābilīintestābilīintestābilī
vocativeintestābilisintestābilisintestābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeintestābilēsintestābilēsintestābilia
genitiveintestābiliumintestābiliumintestābilium
dativeintestābilibusintestābilibusintestābilibus
accusativeintestābilīs
intestābilēs
intestābilīs
intestābilēs
intestābilia
ablativeintestābilibusintestābilibusintestābilibus
vocativeintestābilēsintestābilēsintestābilia

in-testābĭlis, e, adj.,
I. that is incapable, by reason of misconduct, of being a witness or of making a will.
I. Lit.: si quis ob carmen famosum damnetur, senatusconsulto expressum est, ut intestabilis sit, ergo nec testamentum facere poterit, nec ad testamentum adhiberi testis, Dig. 28, 1, 18.—
II. Transf.
A. Infamous, execrable, detestable, abominable: homo, Sall. J. 67 fin.; Hor. S. 2, 3, 181; Tac. A. 6, 40: intestabilis et sacer esto, Hor. S. 2, 3, 81.— Comp., Sall. H. Fragm. 1, 41, 1; Tac. H. 4, 42 fin.—
B. Of things: ars magica, Plin. 30, 2, 6, § 7: saevitia, Tac. A. 6, 51.
intestābĭlis, e, adj. in-, 2. testis, = 2. intestatus;
I. in double sense with 1. intestabilis, II. A., Plaut. Curc. 1, 1, 30; id. Mil. 5, 1, 24 (cf. Lorenz ad loc.).

Origins

From in- + testor (“to testify”) + -bilis, or in- + testābilis (“having a right to testify”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does intestābilis mean in Latin?
intestābilis, a adjective, means “incapable of being a witness (by reason of misconduct); infamous, detestable, abominable”.
How do you pronounce intestābilis?
In classical Latin, [ɪn.tɛsˈtaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.tesˈtaː.bi.lis].